O 10:30 stałam wreszcie na lotnisku w towarzystwie Andrzeja, który obejmował mnie ramieniem i czekałam na Michała.
- Tak strasznie się boję - wyszeptałam, a moje oczy po raz kolejny tego dnia się zaszkliły.
- No bój się, na pewno będzie dobrze. Musimy być dobrej myśli - powiedział i pocałował mnie w czubek głowy.
- A co jak nie? - jęknęłam.u
- Myślałem, że jesteś optymistką - dźgnął mnie lekko palcem w bok. Uniosłam na niego wzrok. - Okeeej, martwimy się to się martwimy. Myślisz, że zielone meble będą mi pasowały do niebieskiej ściany w sypialni? - popatrzyłam na niego jak na kompletnego idiotę i się zastanowiłam.
- Przecież ty nie masz niebieskiej ściany w sypialni. - zmarszczyłam czoło.
- Ale planuje zrobić remont w mieszkaniu.
- Nie - stwierdziłam. - Nie będzie.
- To dobrze. Czyli nie mam jednak takiego słabego gustu jak uważa Agnieszka - zamilkł na chwilę.
- Uwielbiam cię - powiedziałam po chwili ciszy.
- Za co?
- Za to co właśnie zrobiłeś - uśmiechnęłam się, a przed nami stanęło auto Winiarskiego.
- Zawsze do usług - puścił mi oczko i wpakowaliśmy się do samochodu. Przytuliłam Winiara na powitanie.
- Tęskniłam - powiedziałam.
- Ja też mała - uśmiechnął się lekko.
- Mnie to się jak zwykle pomija - burknął z tyłu Wrona - Ale nie ważne, przyzwyczaiłem się już. Jedź, lepiej - tak też przyjmujący uczynił i 20 minut później byliśmy pod szpitalem. Wtedy uderzyło mnie to tak mocno, że faktycznie się to stało.
- Wiadomo coś w ogóle? - zapytałam.
- Zanim po was wyjechałem to był na jakichś badaniach, nic nie mówiono. - odparł. Kilka minut późnej byliśmy na odpowiednim piętrze gdzie Dagmara rozmawiała z jakimś lekarzem. Zanim do nich doszliśmy, mężczyzna już się oddalił.
- Lenka, jak dobrze cię widzieć - przytuliła mnie.
- Co z nim?
- Właśnie rozmawiałam z lekarzem. - streściła mi rozmowę, z której wynikało, że Kłos jak zwykle wyszedł bez szwanku i wskazała sale, w której był. Od razu do niej wparowałam.
- Lenka... - uśmiechnął się na mój widok. Zamurowało mnie na sekundę, ale od razu ruszyłam do jego łóżka.
- Boże, jak dobrze, że nic ci nie jest - przytuliłam się do niego mocno. - Tak cholernie za tobą tęskniłam - wyszeptałam.
- Ja za tobą też, kochanie - objął mnie mocno ramionami.
Odsunęłam się na moment.
- Jak mogłeś mi coś takiego zrobić? Myślałam, że stało ci się coś poważnego! Nawet nie wiesz jak się denerwowałam! - powiedziałam patrząc mu w oczy. - Co się tak właściwie stało, bo jeszcze się nie dowiedziałam? Tyle razy ci mówiłam żebyś nie jeździł tak szybko!
- Odezwała się ta co zawsze jeździ zgodnie z przepisami - wywrócił oczami. Pogroziłam mu palcem za tą uwagę z lekkim uśmiechem jednym kącikiem ust. - Taka stłuczka tylko - odparł lekceważąco.
- No właśnie jaka?
- Jak widać nie tragiczna w skutkach.
- Jak cię zaraz strzele to dopiero będzie tragiczne w skutkach - warknęłam.
- Oj no jechałem ciut za szybko i przypieprzyłem w gościa.
- Ciut? - uniosłam brew.
- No ciut.
- Ile?
- Czy to ważne?
- Tak, bo najwyraźniej chcesz mnie zrobić wdową zanim żoną.
- 50.
- 50 za dużo?! Czy ciebie powaliło?!
- Nie denerwuj się. Jestem cały przecież.
- Nie denerwuj się? Mogłeś nie być!
- Ej, spokojnie, Lenka - chwycił mnie za dłonie. - Nic mi nie jest. Przepraszam, że sprawiłem, że się martwiłaś. Obiecuję już nigdy tego nie zrobić,a teraz pójdę po wypis i pojedziemy do... macie jeszcze dzisiaj być w Krakowie z Andrzejem?
- Tak - kiwnęłam głową.
- No to zawiozę cię do Krakowa.
- Nie wiem czy chcę z tobą jechać.
- Będę jechał przepisowo. - uśmiechnął się lekko - To jak?
- No dobra. - pochyliłam się pocałowałam go. Tak bardzo za nim tęskniłam.
Pół godziny później czekałam na Kłosa pod szpitalem wraz z Andrzejem, Dagą i Michałem.
- Ale ty Elena to może sobie mejkap popraw bo najwyraźniej jest bardzo wczorajszy. - wyszczerzył się Winiar. Kochany braciszek. Zawsze potrafi dobić.
- Zaraz cię strzele - syknęłam. - Przecież go zmyłam.
- Uuups. - syknął - Czyli to twoja normalna twarz? - skrzywił się. Przestrzeliłam mu potylicę na co zaczął się śmiać. - Żartuję no przecież - uśmiechnął się i poczochrał mi włosy.
- No to możemy jechać - powiedział Karol stając przy nas.
- Ja to bym chętnie coś wszamał - stwierdził Andrzej.
- O tak, popieram - uśmiechnęłam się.
- No to najpierw na obiad, potem do Krakowa - wyszczerzył się Kłos. Pożegnaliśmy się z Winiarskimi i wsiedliśmy do samochodu.
Zjedliśmy obiad w jakiejś restauracji i w drogę do stolicy Małopolski ruszyliśmy o godzinie 13:30.
- Jak z twoim kolanem? - zapytałam.
- Coraz lepiej. - odparł.
- Coraz lepiej, to znaczy?
- Nie boli mnie już tak bardzo jak miesiąc temu i mogę spokojnie przerzucać ciężary z przysiadu.
- Czyli możesz już skakać? - wtrącił się Wrona.
- Nazwałbym to raczej podskakiwaniem - odparł Kłos.
- No to dobrze - skwitował środkowy.
- Tez tak uważam. Już się nie mogę doczekać aż cię wygryzę ze składu - wystawił mu język.
- Nie bądź taki hop do przodu bo ci z tyłu zabraknie - w odpowiedzi Wrona mu się wykrzywił.
- Ach, jak ja za tym tęskniłam - westchnęłam rozmarzona - A właśnie. Romeo? Aga przyjedzie do Krakowa czy nie? - odwróciłam głowę do tyłu.
- Przyjedzie z Karoliną, Wiktorem i Ksawerym.
- A jak się czuje? Kurcze, dawno z nią nie rozmawiałam - skrzywiłam się.
- Zawsze odpowiada, że świetnie. - powiedział. - Oznajmiła mi również, że masz się przygotować na obronę bo zamierzają ci nieźle łeb ususzyć za to, że się nie odzywasz.
- Już się nie mogę doczekać. - wywróciłam oczami.
Około 17 zaparkowaliśmy przed hotelem, którego adres podał nam Antiga gdy prosiliśmy o zgodę na odłączenie się od kadry.
- No to, trzymaj się stary. Na razie - przybili piątkę i uścisnęli się, a Wrona ruszył do drzwi wejściowych. Nie musieliśmy się na szczęście zajmować walizkami bo chłopaki wzięli na je do autokaru i mieli zostawić w pokojach.
- Co powiesz na spacer? - zaproponowałam.
- Powiem, że mi się podoba - uśmiechnął się, zamknął samochód pilotem w kluczykach, chwycił mnie za rękę i ruszyliśmy przed siebie.
Rozmawialiśmy sobie tak o wszystkim i o niczym. Opowiadałam mu co się działo na naszych wojażach. On opowiadał co porabiał w Polsce i tak buzie nam się nie zamykały. Spoczęliśmy wreszcie na jakiejś ławeczce na krakowskim rynku.
- Tęskniłem za tobą bardzo.
- Ja za tobą też. Bardzo, bardzo, bardzo, bardzo, baaaardzo - dałam mu buziaka w policzek i oparłam głowę na jego ramieniu.
- Możesz być ze mnie dumna. Kupiliśmy garnitur na ślub.
- Kupiliśmy?
- No ja, Michał, Mariusz i Dagmara - wyszczerzył się.
- Jeśli nie zajęło wam to więcej czasu niż mi wybór sukni to wtedy powiem, że jestem dumna.
- Dwie godzinki max.
- Okej, gratuluję - wyszczerzyłam się i dałam mu jeszcze jednego całusa.
- No i to rozumiem - uśmiechnął się.
- Musimy się teraz zająć menu i wybrać piosenkę do pierwszego tańca - podrapałam się po głowie.
- Ja proponuje "Zawsze tam gdzie ty" - powiedział jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie wzruszając ramionami.
- Czemu nie - uśmiechnęłam się lekko. - Denerwujesz się trochę?
- Ale czym? - zapytał
- Że się nie wyrobimy, nie dopilnujemy czegoś... Obrączki!
- Spokojnie, to będzie najpiękniejszy dzień w naszym życiu. O obrączki też się nie martw. Wstąpiliśmy też do jubilera i zakosiłem gazetkę z wzorami do wyboru - puścił mi oczko.
- Są jakieś wzory do wyboru w ogóle? Jak dla mnie wystarczą klasyczne - wzruszyłam ramionami.
- Nie chciałem sam wybierać.
- Trzeba jeszcze tyle rzeczy zrobić a nie ma totalnie się kiedy za to zabrać. Ciągle jesteśmy w rozjazdach - westchnęłam.
- Po meczach z USA będą przecież dwa dni wolnego. Wtedy się tym zajmiemy.
- To tylko dwa dni.
- Ej, gdzie ta moja optymistka? - szturchnął mnie w bok.
- Uciekła ja się dowiedziała, ze jesteś w szpitalu - mruknęłam.
- Może już wrócić, wszystko jest dobrze. - pocałował mnie w czubek głowy.
- Przepraszam cię. Jestem po prostu trochę nie wyspana.
- Może odprowadzę cię już do hotelu? Jest przed 19.
- Nie powiedziałam, że mi źle tylko, że jestem zmęczona - uśmiechnęłam się.
- Chodź, chodź, musisz się wyspać, a ja muszę jeszcze przed północą wrócić do Warszawy żeby rodzice się nie martwili - wstał z ławki i wyciągnął do mnie dłoń, którą złapałam.
- Zaraz, twoi rodzice nie wiedzą co się stało? - popatrzyłam na niego zdziwiona. Kiedy przyjechałam do szpitala nawet nie zwróciłam uwagi na brak rodziców Kłosa.
- Dobrze, że Michał nie miał do nich numeru. Niepotrzebnie by się tylko zdenerwowali. - wzruszył ramionami.
- Ja bym na przykład chciała wiedzieć, że moje dziecko jest w szpitalu - mruknęłam.
- To tylko w trosce o nich - odparł.
- Jak uważasz - wzruszyłam ramionami.
- Odprowadzę cię do pokoju - stwierdził kiedy zatrzymaliśmy się przed wejściem do hotelu, a ja stukałam do Bartka wiadomość czy wzięli moja kartę do pokoju czy mam ją sama odebrać. Kiedy wiedziałam już że wzięli kazał mi przyjść do jego pokoju gdyż świetnie trafiłam bo to on posiadał mój klucz.
Wpakowaliśmy się do windy i pojechaliśmy na 6 piętro. Bartosz i Piotr byli zameldowani w pokoju 509 więc weszliśmy, przywitaliśmy się, pełna kulturka, pogadaliśmy chwilę, odebrałam swoją kartę do pokoju numer 500 i tam też ruszyliśmy.
- O Elena jeszteś! - usłyszeliśmy zza pleców głos Antigi - Karol jak dobzie cię wisieć. Wszystko w poziądku? Lena mówiła, że miałeś wypadek.
- Wszystko w jak najlepszym. - uśmiechnął się Kłos ściskając rękę trenera.
- A kolano? Co lekarz mówi?
- Że jest o wiele lepiej. Mogę podskakiwać.
- Wiadomo kiedy będziesz mógł wrósić na szto proczent? Nie chcę ociywiście niczego przyśpieszać.
- Szacuje na połowę lipca.
- Szwietnie - uśmiechnął się. - Elena, jutro śniadanie o godzinie 8, a trening o 9:30.
- Oczywiście.
- Wyśpij się wreście, bo bez urazy, ale nie wyglądasz najlepiej - walnął prosto z mostu. Dziękuję trenerze, na prawdę podniósł mnie tym trener na duchu. - Do zobaczenia Karol - ścisnęli sobie dłonie i Stefan ruszył do windy.
Otworzyłam pokój i na widok pięknie zaścielonego łóżka od razu ziewnęłam.
- Będę się już zbierał. - powiedział Karol.
- Nie chcę żebyś jechał w nocy. - odwróciłam się i położyłam mu dłonie na klatce piersiowej.
- Doskonale wiesz, że nie mogę zostać tutaj na noc. - przyciągnął mnie do siebie kładąc mi ręce na biodrach.
- Wiem - westchnęłam.
- Połóż się bo już ledwo na nogach stoisz - stwierdził i dal mi buziaka w czółko.
- Uważaj na siebie i jedź ostrożnie - stanęłam na palcach i pocałowałam go.
- Będę, nie bój się. Słodkich snów skarbie - pocałował mnie jeszcze raz i wyszedł.
Odwróciłam się w stronę łóżka i rzuciłam na nie chcąc tylko sprawdzić jakie jest wygodne, ale jakoś tak potem westchnęłam sobie, powieki mi opadły i nawet nie wiem kiedy zasnęłam.
W Krakowie cel, czyli zdobycie brakujących punktów do tabeli się udał i po drugim meczu bukowaliśmy już bilety do Rio.
W ciągu jednak trzech dni wolnych udało nam się z Karolem wybrać wystrój sali, kwiaty oraz kupić obrączki, nawet prezent dla przyszlych państwa Nowakowskich,a co najważniejsze spędziliśmy te trzy dni razem po tak długiej rozłące, która znowu miała się zacząć jutro i trwać prawie dwa tygodnie gdyż Karol do Rio się nie wybierał.
- Wszystko masz? - zapytał stając za mną kiedy wpakowywałam rzeczy do walizki na zaczynające się jutro kilkudniowe zgrupowanie w Spale.
- Jestem zwarta i gotowa panie Kłos - wyszczerzyłam się zasuwając walizkę - No proszę. I nawet wszystko mi się zmieściło - poklepałam bagaż.
- No proszę, jaką ma zdolną narzeczoną - uśmiechnął się odwracając mnie do siebie przodem i kładąc dłonie na biodrach.
- Zawsze ci mówiłam, ze masz szczęście, że mnie masz - założyłam mu ręce na szyję.
- Niewyobrażalne - musnął moje usta swoimi. - Ale mój mózg stara się je ogarnąć -pocałował mnie jeszcze raz. - Tak sobie ostatnio myślałem, że jak będziecie w tej całej Brazylii, a ja będę tu sam wylewał siódme poty na siłowniach i usychał za wami z tęsknoty to może od razu zacznę ci robić miejsce w mieszkaniu - uśmiechnął się. Spojrzałam na niego pytająco średnio chwytając o co mu chodzi. - No chyba zamierzasz się do mnie wprowadzić nie? - uniósł brew.
- No tak, ale...
- Nie ważne czy w tym miesiącu, czy w październiku, ale zakładam, że potem nie będzie już na to czasu. Zgrupowanie, Japonia, potem Mistrzostwa Europy. Lepiej zrobić to wcześniej.
- No proszę nie wiedziałam, że ma aż tak zapobiegliwego narzeczonego - sprzedałam mu całusa.
- A widzisz - wyszczerzył się.
- Nie spodziewałabym się tego wszystkiego - westchnęłam z rozmarzeniem..
- Ale czego? - zapytał zabierając się już za składanie delikatnych pocałunków na mojej szyi.
- No że będę miała taką szansę pracować z kadrą, jeździć z wami wszędzie, poznać ciebie, zakochać się, być przy was kiedy zdobywaliście pewnie jeden z najważniejszych medali w karierze, potem przyjechać do Bełchatowa i półtorej roku odkąd Michał zaproponował mi pracę w kadrze, planować z tobą ślub i być najszczęśliwszą osobą na świecie. - uśmiechnęłam się patrząc mu w oczy - Kocham cię.
- Ja ciebie też kocham, Lenka. Najmocniej na świecie - powiedział po czym pocałował mnie mocno, popchnął delikatnie na łóżko by sekundę potem zwisać nade mną z figlarnymi błyskami w oczach.
- Jasna cholera! Kłos zabije cię! Zaspałam! - zerwałam się z łóżka i chwytając ciuchy pobiegłam do łazienki.
- To ja może śniadanie zrobię, czy coś - usłyszałam jego ziewnięcie kiedy zamykałam drzwi.
- No ja myślę! - weszłam pod prysznic gdzie spędziłam jakieś dwie minuty, szybko się wytarłam, ubrałam, wymyłam zęby, uczesałam się i umalowałam po czym wyszłam z łazienki skierowałam się do kuchni gdzie na stole były już kanapki i kawa.
- Kocham cię - cmoknęłam Kłosa w podziękowaniu w policzek gdy mijaliśmy się w drzwiach by on mógł iść do łazienki.
- Nie ma za co - puścił mi oczko i wszedł do łazienki.
Kiedy wychodziliśmy z mieszkania była 10:50, a w Spale mamy być o 11. Teraz pozostało mi obstawiać ile się spóźnimy. Okazało się, że byliśmy pod ośrodkiem 50 minut po czasie. Wspaniale.
Karol okazał się być tak uprzejmy, że zaproponował zanieść moje bagaże do pokoju, a ja pomknęłam w tym czasie na halę. Wparowałam do środka ze słowami przeprosin na ustach lecz nie było tam żywej duszy. Spóźniłam się aż tyle, że skończyli? Spojrzałam jeszcze raz na zegarek. Niemożliwe. Może są na siłowni? Szybko się tam przetransportowałam lecz tu także pustka. Przecież parking był cały zastawiony samochodami siatkarzy.
Wróciłam na korytarz przy recepcji i wybrałam numer Andrzeja, który oczywiście nie odbierał. Jasne! Po co?! Warknęłam pod nosem wsiadłam do windy i wybrałam numer Bartosza, który odebrał. Chwała Ci Panie!
- No co tam? - zapytał spokojnie.
- Co tam?! Gdzie wy jesteście?! - naskoczyłam na niego.
- Jak to gdzie? W pokoju? - zapytał retorycznie, a winda w tym czasie stanęła na odpowiednim piętrze więc z niej wyszłam.
- A czemu nie na treningu?!
- Jakim treningu, co ty mówisz? - zdziwił się.
- No trening miał być chyba o 11 co nie? - weszłam do pokoju, w którym znajdowali się Bartek i Piotrek, który leżał aktualnie na łóżku z nosem w tablecie, a gdy weszłam uśmiechnął się i pomachał mi po czym wrócił do swojego zajęcia.
Rozłączyłam się.
- Nie moja droga, trening to my mamy o godzinie 14 - odpowiedział.
- To kto mi mówił, że o 11? Ja jadę na łeb na szyje, śpieszę się, a ty mi mówisz, że trening o 14?! - wyrzucam ręce do góry.
- Ale czemu się na mnie denerwujesz? - pisnął przerażony - Przecież to nie moja wina.
- Ale mogłeś naprostować skoro wiedziałeś - fuknęłam.
- Myślałem, że wiesz - usprawiedliwiał się.
Odetchnęłam uspokajając się.
- Dobrze. W takim razie powiedz mi, o której jest trening i kolacja. - powiedzialam głosem przepelnionym spokojem niczym tybetański mnich.
- 14, a kolacja o 19.
- Dziękuję. - rzuciłam i wyszłam kierując się do swojego pokoju. Co ja z nimi mam. Nie moge sobie teraz przypomniec kto mi to mówił, że trening o 11? A może ja źle zrozumiałam i o 11 to my mieliśmy do Spały przyjechać? Kurcze, jak tylko mój mózg zacznie pracować i przypomni sobie przez kogo tak sie musiałam zerwać z łóżka i stresować to mnie popamięta, cymbał jeden.
Żeby zapełnić czas do treningu wypakowałam walizki, a potem gdy zostało mi jeszcze półtorej godziny zadzwoniłam do mamy.
Odebrała po drugim sygnale. Opierdziel, że się nie odzywam i nie informuje o przygotwaniach do ślubu oraz czy sobie ze wszystkim radzę, bo jak nie to ona może pomóc za 3...2...1...
-Elena?! Czemu tu córeczko nic nie dzwonisz, nie odzywasz się co?! Jeździsz po tym świecie nie wiadomo gdzie, częściej to ja cie teraz w telewizji na meczach za bandami widze niż na żywo! - miałam ochotę wtrącić, że transmisja przecież jest na żywo, ale zamknęłam jape - Byliście ostatnio w Wałbrzychu w sali na wesele to sie juz tutaj nie pofatygowaliście, co? Ja już nie wiem, jak Michał skończy kariere to go chyba ściągne do Wałbrzycha żeby chociaż jego mieć przy sobie.
-Michaś chyba woli jednak Bełchatów -odważyłam się odezwać i coś wtrącić.
- Wy wszyscy wolicie Bełchatów, niepojęte to jest po prostu - oczami wyobraźni widziałam jak kręci głową, tak jak tylko matki potrafią kręcić.
- Dobrze mamo, przepraszam. Sama wiesz jak teraz jest. Prawie nie ma mnie w Bełku, a co dopiero do was jeździć. Ostatnio byliśny tam tylko na nonent żeby pokazać tej pani jak to sobie wyobrażamy i od razu wracaliśmy. Mamy przecież teraz tyle na głowie, sama wiesz. Jak wracam z kadry to skupiam się teraz najbardziej żeby nie sfiksować od tych przygotowań i spędzić czas z Karolem bo doskonale wiesz, że nie trenuje teraz razem z kadrą.
- Ale dziecinko, to przecież ja ci mogę pomóc. Tylko powiedz to ja od razu z chęcią ci ponogę.
- Wiem mamo i bardzo to doceniam, ale nie wiem nawet o co miałabym cie poprosić...
- Czym się teraz zajmujecie - matka stanowcza, ogarniająca wszystko i przejmująca kontrolę za 3...2...1...
- Układamy menu, na sobotę jesteśmy umówieni na próbowanie tortów - odpowiedziałam.
- I jak wam idzie z tym układaniem?
- Szczerze to jesteśmy w czarnej dupie - powiedziałam.
- No to świetnie - zmarszczyłam brew - znaczy oczywiście, nie świetnie. To sluchaj to ja mam pomysł. Ja spróbuję jakiś ułożyć i jak najszybciej wysłać ci na mejla a wy skonsultujecie między sobą, co ty na to?
- No jeśli...
- Świetnie! No to pa córeńko, trzymaj się, kocham cię.
- No ja ciebie też - ledwo wypowiedziałam te słowa, a już usłyszłam dźwięk kończący połączenie. Odsunęłam telefon od ucha i pokręciłam głową z politowaniem.
Zgarnęłam aparat i ruszyłam na halę. Kiedy wsiadałam do windy i miałam wciskać guzik parteru usłyszałam przeraźliwy krzyk.
- NIEEEEEEEEEEE!!! - spojrzałam w stronę, z której dochodził. To Paweł biegnął z wyciągniętą przed sobą ręką, torbą treningową na ramieniu w kierunku windy - CZEKAAAJ NA MNIE!!! - i wpadł do windy.
- Nie musiałeś aż tak krzyczeć - stwierdziłam kiedy już stał obok mnie i mogłam wcisnąć idpowiedni guzik.
- NIEEEEEEEE!!! - znowu ten krzyk. Spojrzałam przez otwór, który pozostał pomiędzy zamykającymi się drzwiami i ujrzałam Gacka w takiej samej sytuacji w jakiej był Zatorski przed chwilą, ale teraz mogliśmy mu jedynie pomachać na pożeganie gdyż winda już się zamknęła.
Przegadałam sobie z Zatim cała jazde windą oraz drogę na halę po czym on udał się fo szatni, a ja weszłam na parkiet, gdzie już urzędiwał sztab szkoleniowy, z którym się przywitałam. Siatkarze pojawili się po kilkunastu minutach.
- Nigdy ci tego nie wybaczę - stwierdził śmiertelnie poważnym głosem Gayo przechodząc obok mnie.
- Tylko nie rób nic Zatorskiemu, to jeszcze dzieciak.- poprosiłam.
- Zobaczę co da się zrobić. Najwyżej zdeptam mu okulary jak ty Małemu.
- Skąd wiesz, że to ja? - zdziwiłam się.
- Ha, nie wiedziałem, strzelałem - zaśmiał się.
- Niezły jesteś - wyszczerzyłam się. - Ale chyba tylko ty już o tym pamiętasz. No i może jeszcze Damian.
- Ważne, że cie zdemaskowałem - zaśmiał się jeszcze i poleciał się rozgrzewać.
Trening minął bez komplikacji i po dwóch godzinach zbieraliśmy się z hali. I wtedy mnie uderzyło. Spadło ja grom z jasnego nieba, albo jak jabłko Newtonowi na łeb.
- Jedenaście...
- To ty! - krzyknęłam i wskazałam palcem na Fabiana, a wszyscy stanęli jak wryci.
- Co ja takiego zrobiłem? - pisnął przerażony.
- To ty mi powiedziałeś, że dzisiaj trening jest o 11!
- Nie, nie to nie mógł być Fabian gdyż on zwyczajnie nigdy nie pamuęta kiedy mamy treningu - zawyrokował Piotr.
- No i właśnie dlatego mi nagadał głupot!
- Przecież nikt nie kazał ci mnie słuchać. - mruknął wzrokiem sprawdzając po kolei stan podłogi, ścian i sufitu.
- No to mogłeś powiedzieć, że nie jesteś pewien!
- Elenko nie krzycz i nie strzęp swego pięknego gardełka nie strzępiąc tym samym naszego słuchu. No spójrz tylko na niego - kiwnął głową w stronę Drzyzgi i objął mnie ramieniem - No przecież to takie niedorozwinięte, że to nie wie co to się z nim dzieje. Cały czas tylko z głową w chmurach o tej swojej Moniczce myśli jaby jej sie tu oświadczyć.
Nasze reakcje to było:
- Chcesz się oświadczyć?! - wykrzyknęliśmy.
- Skąd wiesz, że chce się oświadczyć?! - wykrzyknął Fabio.
Nic pomiędzy.
Nowakowski się oczywiścir nie liczy.
- Taka moja rada, nigdy je nie zdradzaj bo słabo się kryjesz - syknął dyskretnie Piter.
- Dzięki - mruknął rozgrywający.
- Nie ma za co, przyjacielu - uśmiechnął się serdecznie.
- Ja bym proponował w lesie - stwierdził zamyślony Zatorski, a Bartosz i Rafał rozstąpili się byśmy ujrzeli naszego myśliciela ukochanego.
- Co? Czemu? - zdzwił się Fabian.
- Jak ci odmówi to przyjamniej jest szansa, że się zgubi ją coś pożre.
Proponuję przemilczeć.
Nie musiałam nawet tego mówić by wszyscy zgodnie postąpili tak samo. To chy już czas na kurtynę.
---
Witam, cześć, siema, ktoś mi ferie zajebał.
Pojawiam się choć miałam się nie pojawić. Nie wiem czemu tak długo cackałam się z thm rozdziałem skoro wystarczyło pół godziny i bum!
Mój humor dzisia z fajnego szybko zmienił się w ciulowy i miałam nic nie pisać, ale przeczytałam rozdział u Melki (dzięki Aga jeszcze raz!) i stwierdziłam, ze ja też coś naskrobie. No i jestem.
Tak, z Karolem wszysko dobrze więc luz :P Przepraszam, że środek rozdziału to takie flaki, ale nie był pisany dzisiaj, soooł...
Piter, nad którym już swoją drogą nie panuje, on sam wie kiedy się odezqać poprawił mi troche humor.
UWAGA! TEN KTO MI POWIE KIEDY BYŁ ŚLUB NOWAKOWSKICH DOSTAJE NASTĘPNY ROZDZIAŁ LUB TEN W KTÓRYM BĘDZIE WESELE Z DEDYKIEM (o ile kohoś to zachęci)
Na koniec przepraszam za wszelakie błędy bo piszę na telefonie i już tego nie sprawdzam.
Zapraszam też do Ady i Matteo oraz do Zuzki i Krzyśka :)
A, i osoby niezalogowane również mogą komentować więc zapraszam. I witam nową czytelniczkę, która nadrobiła bloga Wielki szacun
Pozdrawiam ;**.
niedziela, 28 lutego 2016
sobota, 13 lutego 2016
~Rozdział 101~
- Ej, a wiecie co? - zaczęłam siedząc rozwalona na sofie na lotnisku. 21 czerwca, niedziela, godzina 14:02.
Czekaliśmy właśnie na samolot z Moskwy do Teheranu. W piątek 12 czerwca rozegraliśmy mecz z USA, który minimalnie przegraliśmy 2:3, a dzień później już trochę bardziej wyraźne zwycięstwo Amerykańców 3:1. Kibiców polskich było tyle, że można by pomyśleć, że gramy w Polsce, a tu takie zaskoczenie bo jednak nie. Tydzień później byliśmy już w Rosji i w dwóch potyczkach ze Sborną dwa raczy to my byliśmy górą. W piątek 3:1 w sobotę 3:2.- Pewnie za chwilę nam powiesz - stwierdził znudzony Andrzej. Ale on nie był znudzony mną tylko tym, że już półtorej godziny tu siedzimy, a on przeczytał już książkę, którą wziął, plus moją i Pita i Bartka, a reszty nie przeczytał, bo stwierdził, że to nie są książki na jego poziom. Cóż, tak też można.
- Jak nie będziecie chcieli to nie powiem.
- Dajesz. I tak nie mamy nic lepszego do roboty - wzruszył ramionami Michał poprawiając się na niewygodnym krześle.
- Jakby krasnoludki istniały to w jakim języku by mówiły?
Zatkało ich i popatrzyli na mnie z politowaniem i spojrzeniem jakim zwykle patrzą na Pawła gdy się odezwie więc chyba jest źle...
- No co? - zapytałam.
- Booooże, Elena, serio? - jęknął Bartek strzelając sobie facepalma.
- Ale co no?
- No błagam cie, nie kompromituj się, proszę, zrób to dla nas. Wystarczy nam Piotrek i Paweł - powiedział Wrona.
- Ale no serio pytam, bo ostatnio mi to do głowy wpadło. To, że raz zadam głupie, według was pytanie, nie oznacza od razu, że się staczam no.
- Szybkie złego początki - uniósł palec wskazujący do góry Nowakowski.
- Chyba raczej "dobre złego początki" - poprawiłam go - i nie widzę związku.
- Nie, szybkie złego początki. Bo etap kiedy będzie ci się tylko wydawać, że to tylko niewinne jedno pytanko szybko minie, a potem się szybko stoczysz. Więc szybkie złego początki. - stwierdził.
Pomiędzy nami zapanowała chwilowa cisza.
- No nieźle - skwitował to Kubiak.
- Źle czy nieźle, nieważne - machnęłam ręką - Serio możemy się zastanowić bo trochę mnie to nurtuje? - odezwałam się.
- Pewnie po angielsku. Wszyscy teraz szprychają to angielsku - wzruszył ramionami Zatorski.
- Szprycha to się po niemiecku - powiedział Endrju.
- A po angielsku nie można? - zdziwił się libero.
- Po angielsku to się spikuje - rzucił Fabian, a wszyscy wybuchnęli śmiechem.
- To żeś pojechał - stwierdziłam ocierając łzę spod oka.
- To jak chcę powiedzieć, że ktoś mówi po rusku to będzie jak? Ruskuje? - zapytał Zati.
- Nie, to będzie, że gawarycisz - wyszczerzył się Drzyzga. - No to krasnoludki gawaryciły, spikowały, szprychały czy może po prostu mówiły? - zapytałam śmiejąc się. - Oni talowali - stwierdził Michał. - Talowali? - zdziwiliśmy się.
- No bo po duńsku mówić to "tale".
- No i co? - uniósł brew Bartek.
- No jak to co? Przecież napisał ich Andersen a on był Duńczykiem. - wyjaśnił.
- A to nie Grimmowie ich napisali? - zdziwił się Piter.
- Właśnie - poparł go Andrzej. Ja się nie odzywałam, bo nawet nie wiedziałam.
- Jasne, że bracia Grimm, cebulaku - przestrzelił Dzikowi potylicę Fabian.
- Ej, ej, jak ktoś nie ma racji, to się go od razu nie bije! - oburzył się Michał i poprawił okulary na nosie, po czym przejechał dłonią po czuprynie.
- To tak żebyś pamiętał na przyszłość, że się głupio nie odpowiada - wyszczerzył się Fabio za co chycił od Kubiego.
- To Elenie chyba też trzeba dać po głowie żeby się ogarnęła i nie wymyślała głupot. - powiedział Andrzej. Odezwał się mądry. Wszyscy wstali i otoczyli mnie ciasnym wianuszkiem, jakby miała się teraz odbyć jakaś kara za moje uczynki.
- Eleno Winiarska, popełniłaś grzech przeciw zdrowemu myśleniu, poniesiesz karę - Bartek strzelił stawami w palcach i uśmiechnął się złowieszczo.
- Ja już nie będę - pisnęłam cichutko podciągając nogi pod zadek i kuląc się na kanapie.
- Obietnice, obietnicami, kara się należy. - ja pierdole. Chyba nie muszę nic dodawać. Oni i kary, to nie może się dobrze skończyć. W żadnym przypadku.
- Reprezentacja Polski w siatkówkę do samolotu! - krzyknął Jarząbek.
- Ej, chyba nas wołają! - wskazałam kciukiem w stronę dobiegającego głosu. Oskar, mój wybawco! Kupie ci za to flaszkę! Przeskoczyłam przez oparcie kanapy, o mały włos się na zabijając o własne nogi i pognałam za Kaczmarczykiem.
- Kurwa, jak ja nienawidzę Iranu - takie oto pierwsze słowa w moim kierunku zostały skierowane przez Andrzeja Wronę gdy wparował mi do pokoju po przylocie, czyli mniej więcej godzina 18:46, proszę państwa. Ależ to zdanie jest poprawnie zbudowane! Nieważne, dalej!
- Czymże spowodowana jest twa nienawiść, Andrzejku? - zapytałam że niby zwracam na niego uwagę. Leżałam sobie na łóżku z przymkniętymi oczami i rozprostowywałam nogi.
- No tylko insta działa, kucze! Jak ja mam koordynować swoje życie skoro nawet na fejsa nie mogę wejść!
- Masz racje, przecież to tragedia - gdybym miała otwarte oczy to bym nimi przewróciła.
- Widzę, że mnie nie rozumiesz - chlipnął i chyba klapnął na krzesło.
- Cieszę się życiem.
- Bo jest czym - prychnął.
- Rozprostowuje nogi. Tobie też bym radziła, a nie potem jęczycie. Ciesz się z małych rzeczy Wronka - uniosłam palec wskazujący do góry co by nadać moim słowom więcej filozoficznej mocy, o ile cuś takiego istnieje.
- Ciesze się, ale trudno mi to robić kiedy nie mogę wjeść na fejsa!
- Czyli się nie cieszysz.
- Ciesze.
- Nie cieszysz.
- Ciesze.
- Nie.
- Tak.
- Nie - poderwałam się do pozycji siedzącej.
- Omatkobosko - złapał się za serce. - Chcesz żebym na zawał zszedł?!
- I teraz pytanie, czy cieszysz się z małych rzeczy, że jednak nie zszedłeś czy nie. - wyszczerzyłam się.
- Dobra, zaraz bym o tym zapomniał, więc nie - wyszczerzył się. - Ale ja tylko chcę fejsa. Czy proszę o tak wiele? - jęknął i ukrył twarz w dłoniach.
- A ja chciałabym już wrócić do Polski i usłyszeć polski język, a nie tylko polskie przekleństwa - zaśmiałam się.
- Nie przeklinamy aż tak często - oburzył się lecz kącik ust mu drgnął.
- Nie, w ogóle - zaśmiałam się i wstałam - Chodź na szamanko. - zaproponowałam.
Zeszliśmy więc na kolację gdzie skonsumowaliśmy, co mieliśmy skonsumować.
- Ta sałatka jest jakaś dziwna - skrzywił się Piotrek.
- Normalna - odezwał się Fabian.
- Moja nie - upierał się Piter.
- No to nie jedz, jak ci nie smakuje, co za problem? - uniosłam brew.
- Chcą mnie otruć! - odsunął od siebie talerz i z krzesłem odjechał 3 metry do tyłu blokując przejście Grześkowi Łomaczowi, który o mało nie zaliczył gleby. Dał Pitowi w łeb i go wyminął.
- Przecież sam sobie nabierałeś tej sałatki, skąd mogli wiedzieć, że będziesz ją akurat jadł? - wywrócił oczami Michał.
- No to zatruli całą, nie jedz tego! - złapał się za głowę Nowakowski mówiąc do Drzyzgi. - Kto mi będzie wystawiał kucze jak, będziesz rzygał w szatni.
- Ja nie wystawiam, ja rozgrywam - napuszył się rozgrywający.
- Zdarza się - mruknął Andrzej, za co został zgromiony wzrokiem przez Resoviaka.
- Anyway, Fabian, nie możesz tego jeść. Chodź weźmiemy coś innego - zarzadził Cichy i wziął talerz swój oraz bruneta, który przewrócił oczami i ruszył za środkowym.
- Co za człowiek - westchnął jeszcze.
- No widzicie jak się ten Piter o was troszczy - wyszczerzyłam się.
- Bardziej niż ty - wystawił mi język Bartosz.
- Ja tutaj tylko robię zdjęcia, a nie wam niańkuję - odpowiedziałam mu tym samym.
- Jedno drugiego nie wyklucza - uniósł palec wskazujący do góry.
- Piter jest lepszą niańką niż ja - zauważyłam.
- Zawsze może cię jeszcze podszkolić, a w tedy w kadrze zrobimy jeszcze stanowisko "opiekun siatkarzy" i kaska ze związku będzie lecieć - wyszczerzył się Kurek.
- Czasem to ty jednak używasz tego mózgu - stwierdził śmiejąc się Andrzej.
- Faktycznie, a ja myślałem, że już dawno mu zanikł. Wiesz w myśl zasady, narządy nieużywane zanikają... - powiedział niewinnie Kubi, za co atakujący przestrzelił mu potylicę.
- Ałć - rozmasował tył głowy - Ale warto było - wyszczerzył się i przybił ze mną piątkę.
- Zawsze jest warto - wyszczerzyłam się również.
- To co, poker dzisiaj? - zaproponował Michał.
- Damiana nie ma to może w końcu wygrasz - zaśmiałam się.
- Chyba chcesz chycić - burknął.
- Ona to w ogóle wariuje ostatnio - Bartek pokazał, że mam kuku na muniu.
- A co wy się dziwicie, to już będzie trzeci tydzień jak z wami przebywam 24/7 więc się nie dziwcie. Boże, co wy ze mną robicie? - zapytałam zrozpaczonym płaczliwym głosem i ukryłam twarz w dłoniach.
- Nie bój, się niedługo już nie będziesz na to zwracać uwagi, też kiedyś byłem normalny, a potem przeszedłem do Bełchatowa i widzisz jak się skończyło - wskazał na siebie Kurek.
- Nie pocieszasz - powiedziałam.
- Nie chciałem - wyszczerzył się.
- Jak zawsze - burknęłam.
- To gramy w tego pokera czy nie? - dopytywał się Dziku. Żądza zwycięstwa się ujawnia.
- No gramy, gramy - machnął ręką Piotrek.
- No i to rozumiem. Mam jeszcze dwie ostatnie paczki żelków - szepnął konspiracyjnie Kubiak.
- Widzicie, to się nazywa prawdziwy kapitan, nie to co Możdżon - wskazał ręką na Dzika Andrzej.
- Co ja? - zapytał przystający przy naszym stoliku Marcin.
- A niiiiiic - pisnął Wronka
- Nic, nic - wszyscy machnęliśmy lekceważąco rękami.
- No ja myślę - burknął i odszedł.
- Wrona, ciota mało Hajtałerowi nie podpadł - wystawił mu jęzor Paweł śmiejąc się bezczelnie. Ja to bym mu w ryjca dała, ale Andrzej ograniczył się do piorunującego spojrzenia posłanego Zatiemu.
No więc tak jak postanowiliśmy tak też zrobiliśmy i powędrowaliśmy do mnie. Bo do kogóżby innego? No właśnie.
Michaś przyniósł żelki, Andrzej karty, a Piter włączył swoją disco polo playlistę i byliśmy gotowi do rozpoczęcia partyjki.
Okazuje się, że to wcale nie Mały jest taki dobry, tylko my ciency jak dupa węża lecz zawsze lepsi niż Kubiak, bo gościu nie wygrał ani razu, a Fabian zaczął cisnąć z niego niezłą bekę. Oj, coś czuję, że ktoś tu chyba jutro dość mocno chyci piłką w głowę. I wcale nie będzie to Bartek, który drze ryja do "Ty jesteś ruda".
- Nie gram już z wami - rzucił kartami Drzyzga kiedy wygrał po raz drugi.
- Siadaj! - rozkazał mu Kubi. - Gramy dopóki nie wygram.
- Pojebało Dziku - stwierdziłam.
- Wcale, że nie. Gramy. Już. Tasuj karty, Wronka. - podał mu talię kart.
- Kuuuubi, jest już prawie północ - jęknął Andrzej.
- Ostatni raz - zarządził.
- Ja odpadam. - unoszę ręce w geście poddania i wstając z podłogi - Idę się myć.
- Lenka, siadaj, ostatni raz no - poprosił Michał.
- Zagrajcie sami - odparłam i zniknęłam za drzwiami łazienki. Wzięłam szybki prysznic, przebrałam się w piżamę i wyszłam z łazienki.
- No i co Kubi, jak ci idzie? - zapytał siadając na łóżku zaglądając mu w karty.
- Nie patrz mi w karty, ej - odsunął się.
- No przecież nie gram - wywróciłam oczami.
Po pół godzinie wygrał Bartosz.
- Ha! I co łyso Pawianku? - wystawił Drzyzdze język przyjmujący.
- Przecież i tak przegrałeś - stwierdził rozgrywający.
- Ale przynajmniej ty nie wygrałeś - znowu pokazał nam swój piękny jęzor.
- Dobra dzieciaczki, pora spać - klasnęłam w dłonie.
- Buuuzi na dobranoc! - krzyknął Bartek i pierwszy ustawił się w kolejne nadstawiając policzek. Uniosłam brwi.
- Nie dziw się. Na kadrze robisz za naszą matkę, żonę, narzeczoną, dziewczynę, siostrę, przyjaciółkę, no kochankę może nie.... ale za te wcześniejsze to na pewno. - powiedział Nowakowski
- Nie zapominaj o niańce - uniosłam palec wskazujący do góry śmiejąc się i cmoknęłam Kurka w policzek, a potem po kolei Kubiaka, Drzyzgę, Zatorskiego i Nowakowskiego, który zażyczył sobie jeszcze przytulaska. No to go wyściskałam. Jak ja już bardzo chcę wrócić do Polski i przytulić Karola, matko. Dopiero teraz sobie to tak uzmysłowiłam.
- Widzieliście gdzieś Zatora? - zapytał Michał przysiadający się do stolika na śniadaniu, 22 czerwca, poniedziałek, godzina 8:01. Nie wiem jak wstałam więc nie pytajcie.
- Myślisz, że jedyne o czym marze po przebudzeniu to ryj Zatorskiego? - burknął Bartosz, który ewidentnie wstał dzisiaj lewą nogą. Znaczy nie tyle wstał co został zwalony z łóżka przeze mnie za co jest śmiertelnie obrażony. Skoro ja wstałam to i od da radę.
- Niby tak, ale nie było go w pokoju.
- Może poszedł na podbój Iranek.
- Wątpie. On myśli, że te kobiety z zakrytą twarzą to wszystkie są zakonnice - wtrącił Fabian, a my strzeliliśmy sobie soczystego facepalma.
- On tak na serio? - jęknęłam.
- Tak - Drzyzga pokiwał głową.
Wtedy do restauracji wszedł niejaki Paweł Zatorski we własnej osobie. Nałożył sobie żarcia i usiadł do stolika.
- A tyś gdzie był z rana? - zapytał Andrzej.
- Pobiegać - odparł wzruszając ramionami. Uniosłam brwi
- Pobiegać? - zapytaliśmy wszyscy na raz.
- Nie wystarczy ci zapierdalanie na treningu 10 kółek truchtem, 5 krokiem pajaca*? - zapytał Bartek.
- Chcę być szybszy niż wy - wystawił im jęzor.
- Na pewno jesteś już szybszy niż Igła bo on się teraz pewnie tylko opierdala - zaśmiał się Kubiak.
- Powiem mu - wyszczerzyłam się.
- Ty to se możesz - wystawił mi język.
- A mogę i zrobię! - walnęłam dłonią w stół uśmiechając się.
- Proszę bardzo! - również uderzył w stół.
- Dobrze!
- Dobrze!
- Do niczego to nie prowadził! - wciął się miedzy nami Piter, który też sobie uderzył w stół. A co! Tylko, że on zrobił to tak, że teraz leciał do fizjo bo uderzył za mocno w paluszka. Człowiek-Przegryw? Możliwe.
Naszą przygodę z Iranem zakończyliśmy w poniedziałek, 29 czerwca około godziny 2:15 w nocy kiedy to pakowaliśmy się do samolotu do Stambułu. W Teheranie zainkasowaliśmy 4 punkty z czego cieszyliśmy się bardzo bo to oznaczało, że w dwóch meczach z USA w Krakowie musimy zdobyć tylko 2 punkty by polecieć na Final Six do Rio de Janerio.
Około godziny 4:30 nad ranem byliśmy na lotnisku w Stambule. Wszyscy słaniali się na nogach. Oczy same się zamykały i ledwo widzieliśmy co się wokół nas dzieje.
Najlepsze jest w tym wszystkim to, że na samolot do Warszawy musimy czekać 2 i pół godziny na lotnisku bo nie opłacało się nawet hotelu rezerwować. Musieliśmy więc przekimać na kanapach. Wygodnych w cholerę, zaznaczę.
- Lenka, Lenka obudź się - ktoś zaczął potrząsać moję ramię. Wymruczałam coś niezrozumiałego całkiem nieprzytomnie. - Telefon ci dzwoni. ELENA! - wydarł się, a ja poderwałam się i spadłam na twardą i zimną podłogę obijając sobie przy tym łokieć, zadek i tył głowy o kanapę.
- Pojebało cię? - warknęłam na Bartka rozmasowując głowę.
- Ja tylko informuję, że telefon napierdala ci od 10 minut.
- No to nie mogłeś odebrać tylko mnie budzisz? - burknęłam na niego. Umówmy się, nie byłam zachwycona tą pobudką.
- Michał kazał cię obudzić.
- To Michał wydzwania do mnie o - spojrzałam na zegarek na wyświetlaczu telefonu, który podał mi Kurek - 7:20? Czy on spania nie ma? - zaczęłam mamrać do siebie już nie zwracając uwagi na atakującego i wybrałam numer przyjmującego.
- Powiedz mi po co dzwonisz, a ja powiem ci, że ie jest to nic co upoważnia cię do budzenia mnie o 7:20 po 4 godzinach snu. - zaczęłam kiedy odebrał.
- Chyba jednak jest - powiedział poważnie - Kiedy będziecie w Warszawie?
- Nie wiem, za jakieś 3 godziny pewnie, z tego co mi tu Kuraś komunikuje już mamy się zbierać.
- To dobrze. Bardzo dobrze.
- Możesz mi powiedzieć o co chodzi? Stało się coś? - zapytałam biorąc walizkę i torby zdziwiona jego poważnym tonem głosu. Ruszyłam za siatkarzami.
- Karol miał wypadek. - przez kilka sekund nie mogłam złapać oddechu i poczułam się jakby ktoś zadał mi mocny cios w brzuch.
- Że co? - wydukałam po dłuższej chwili.
- Wypadek miał. Właśnie przed chwilą przyjechałem do szpitala. Nic mi jeszcze nie powiedzieli. Elena, słyszysz mnie? - zapytał lecz ja nie odpowiedziałam. - Cholera! Widzisz, mówiłem żeby jeszcze do niej nie dzwonić! - powiedział zdenerwowany do osoby, która z nim była.
- Lena, spokojnie, wsiądź do samolotu, zdrzemnij się, potem przyjedź do szpitala... albo w sumie pojadę po ciebie na lotnisko. Za dwie godziny, okej? Okej, Lena, słyszysz mnie?
- Słyszę - wydusiłam.
- Nie martw, się. Na pewno nic mu nie jest. Jak zwykle się wyliże. Kocham cię i trzymaj się. Na lotnisku na ciebie czekam, pamiętaj.
- Pa - rzuciłam szeptem i zakończyłam połączenie.
20 minut później siedziałam już na siedzeniu w samolocie i wpatrując się za okno. "Spokojnie, zdrzemnij się" Ciekawe kurwa jak. Tak się strasznie bałam, że ręce cały czas mi drżały. Przez całe 2 i pół godziny lotu nie odezwałam się słowem do siedzącego obok mnie Mateusza. Najgorsze co mogło mi się przydarzyć to dowiedzieć się o czymś takim wtedy kiedy nie mogę zrobić kompletnie nic by przyspieszyć powrót do Polski. Do Warszawy. Do Karola.
Łzy zaczęły mi spływać po policzkach. Otarłam je szybko. Jeszcze tego mi brakowało żeby wyglądać tak jak się czuję.
*krok odstawny dostawny
-----
Rozdział z dedykacją dla Podjaranej, która żyje i pozdrawia ludzi oraz informuje, że jak jej się nie odechce to będzie startować z blogiem o Mateuszu Malinowskim :D
---
Elena bez Karola w ogóle nie chce dać się pisać! Wredota jedna. No to musiałam jej trochę smutności narobić :P
A tak na serio to ten wypadek Kłosa chodził za mną od baaardzo dawna. W sumie od czerwca kiedy nasi wyjechali na te wojaże po świecie. Tylko nie płaczcie!
---
Rozdział ogółem to mi się krótki wydaje, ale koniecznie chciałam zakończyć tą wiadomością o wypadku więc i'm sorry XD
Następny może w okolicach przyszłego tygodnia bo mam ferie i będzie więcej czasu na pisanie i ostatnio bardziej mi się chce więc możecie się cieszyć :D
Nikogo teraz nie informuję bo nie mam pojęcia kogo, piszę tylko tym do których wpadam z komentarzem pod ich rozdziałem i za to też przepraszam. Jeśli chcecie żebym Was informowała to dajcie znać w komentarzu i link do bloga, na którym mam to robić :)
---
Ogólnie miałam Was dzisiaj zasypać tutaj zdjęciami z Pucharu Polski, ale Skrzaty niestety dzisiaj przegrały więc nie mam nastroju. Przykro się na to patrzyło bo to nie Lotos wygrał tylko Skra przegrała. Błędy własne to była dzisiaj masakra, z tego co czytałam gdzieś to aż 30. No przepraszam, ale z taką ilością to my meczu nie wygramy.
Zwalam to wszystko na zmęczenie, długie podróże i terminarz i mam nadzieję, że w środę w Lidze Mistrzów pokażemy na co nas stać.
---
Ostatnio meeeega zaczął mnie jarać Marechal XD Od Podjaranej dostałam przyzwolenie, że jak będę w połowie historii Zuzy i połowie kontynuacji Eleny to mogę zacząć coś o nim skrobać.
Najlepsze jest to, że nie mam pojęcia o czym to będzie ani jak, ale chcę o nim coś napisać XD
---
Na końcu serdecznie chciałabym pozdrowić Osóbkę, która z anonima napisała, że NADROBIŁA CAŁEGO BLOGA! :O
Ja nie mam pojęcia jak, ale gratuluję, bo mi by się chyba nie chciało i serdecznie Cię witam na blogu, mam nadzieję, że teraz to będziesz już do końca :D
---
I na koniec serdecznie zapraszam;
na czwórkę do Ady i Matteo na specyficzna-specyficznosc.blogspot.com
epliog do Anastazji i Stefana na people--help.blogspot.com
i na piątkę (wreszcie) do Zuzy i Krzyśka na nie-ryzykujesz-nie-wygrywasz.blogspot.com
Rozpisałam się masakrycznie, gratuluję temu co to wszystko przeczytał :o
Pozdrawiam cieplutko ;**
Czekaliśmy właśnie na samolot z Moskwy do Teheranu. W piątek 12 czerwca rozegraliśmy mecz z USA, który minimalnie przegraliśmy 2:3, a dzień później już trochę bardziej wyraźne zwycięstwo Amerykańców 3:1. Kibiców polskich było tyle, że można by pomyśleć, że gramy w Polsce, a tu takie zaskoczenie bo jednak nie. Tydzień później byliśmy już w Rosji i w dwóch potyczkach ze Sborną dwa raczy to my byliśmy górą. W piątek 3:1 w sobotę 3:2.- Pewnie za chwilę nam powiesz - stwierdził znudzony Andrzej. Ale on nie był znudzony mną tylko tym, że już półtorej godziny tu siedzimy, a on przeczytał już książkę, którą wziął, plus moją i Pita i Bartka, a reszty nie przeczytał, bo stwierdził, że to nie są książki na jego poziom. Cóż, tak też można.
- Jak nie będziecie chcieli to nie powiem.
- Dajesz. I tak nie mamy nic lepszego do roboty - wzruszył ramionami Michał poprawiając się na niewygodnym krześle.
- Jakby krasnoludki istniały to w jakim języku by mówiły?
Zatkało ich i popatrzyli na mnie z politowaniem i spojrzeniem jakim zwykle patrzą na Pawła gdy się odezwie więc chyba jest źle...
- No co? - zapytałam.
- Booooże, Elena, serio? - jęknął Bartek strzelając sobie facepalma.
- Ale co no?
- No błagam cie, nie kompromituj się, proszę, zrób to dla nas. Wystarczy nam Piotrek i Paweł - powiedział Wrona.
- Ale no serio pytam, bo ostatnio mi to do głowy wpadło. To, że raz zadam głupie, według was pytanie, nie oznacza od razu, że się staczam no.
- Szybkie złego początki - uniósł palec wskazujący do góry Nowakowski.
- Chyba raczej "dobre złego początki" - poprawiłam go - i nie widzę związku.
- Nie, szybkie złego początki. Bo etap kiedy będzie ci się tylko wydawać, że to tylko niewinne jedno pytanko szybko minie, a potem się szybko stoczysz. Więc szybkie złego początki. - stwierdził.
Pomiędzy nami zapanowała chwilowa cisza.
- No nieźle - skwitował to Kubiak.
- Źle czy nieźle, nieważne - machnęłam ręką - Serio możemy się zastanowić bo trochę mnie to nurtuje? - odezwałam się.
- Pewnie po angielsku. Wszyscy teraz szprychają to angielsku - wzruszył ramionami Zatorski.
- Szprycha to się po niemiecku - powiedział Endrju.
- A po angielsku nie można? - zdziwił się libero.
- Po angielsku to się spikuje - rzucił Fabian, a wszyscy wybuchnęli śmiechem.
- To żeś pojechał - stwierdziłam ocierając łzę spod oka.
- To jak chcę powiedzieć, że ktoś mówi po rusku to będzie jak? Ruskuje? - zapytał Zati.
- Nie, to będzie, że gawarycisz - wyszczerzył się Drzyzga. - No to krasnoludki gawaryciły, spikowały, szprychały czy może po prostu mówiły? - zapytałam śmiejąc się. - Oni talowali - stwierdził Michał. - Talowali? - zdziwiliśmy się.
- No bo po duńsku mówić to "tale".
- No i co? - uniósł brew Bartek.
- No jak to co? Przecież napisał ich Andersen a on był Duńczykiem. - wyjaśnił.
- A to nie Grimmowie ich napisali? - zdziwił się Piter.
- Właśnie - poparł go Andrzej. Ja się nie odzywałam, bo nawet nie wiedziałam.
- Jasne, że bracia Grimm, cebulaku - przestrzelił Dzikowi potylicę Fabian.
- Ej, ej, jak ktoś nie ma racji, to się go od razu nie bije! - oburzył się Michał i poprawił okulary na nosie, po czym przejechał dłonią po czuprynie.
- To tak żebyś pamiętał na przyszłość, że się głupio nie odpowiada - wyszczerzył się Fabio za co chycił od Kubiego.
- To Elenie chyba też trzeba dać po głowie żeby się ogarnęła i nie wymyślała głupot. - powiedział Andrzej. Odezwał się mądry. Wszyscy wstali i otoczyli mnie ciasnym wianuszkiem, jakby miała się teraz odbyć jakaś kara za moje uczynki.
- Eleno Winiarska, popełniłaś grzech przeciw zdrowemu myśleniu, poniesiesz karę - Bartek strzelił stawami w palcach i uśmiechnął się złowieszczo.
- Ja już nie będę - pisnęłam cichutko podciągając nogi pod zadek i kuląc się na kanapie.
- Obietnice, obietnicami, kara się należy. - ja pierdole. Chyba nie muszę nic dodawać. Oni i kary, to nie może się dobrze skończyć. W żadnym przypadku.
- Reprezentacja Polski w siatkówkę do samolotu! - krzyknął Jarząbek.
- Ej, chyba nas wołają! - wskazałam kciukiem w stronę dobiegającego głosu. Oskar, mój wybawco! Kupie ci za to flaszkę! Przeskoczyłam przez oparcie kanapy, o mały włos się na zabijając o własne nogi i pognałam za Kaczmarczykiem.
- Kurwa, jak ja nienawidzę Iranu - takie oto pierwsze słowa w moim kierunku zostały skierowane przez Andrzeja Wronę gdy wparował mi do pokoju po przylocie, czyli mniej więcej godzina 18:46, proszę państwa. Ależ to zdanie jest poprawnie zbudowane! Nieważne, dalej!
- Czymże spowodowana jest twa nienawiść, Andrzejku? - zapytałam że niby zwracam na niego uwagę. Leżałam sobie na łóżku z przymkniętymi oczami i rozprostowywałam nogi.
- No tylko insta działa, kucze! Jak ja mam koordynować swoje życie skoro nawet na fejsa nie mogę wejść!
- Masz racje, przecież to tragedia - gdybym miała otwarte oczy to bym nimi przewróciła.
- Widzę, że mnie nie rozumiesz - chlipnął i chyba klapnął na krzesło.
- Cieszę się życiem.
- Bo jest czym - prychnął.
- Rozprostowuje nogi. Tobie też bym radziła, a nie potem jęczycie. Ciesz się z małych rzeczy Wronka - uniosłam palec wskazujący do góry co by nadać moim słowom więcej filozoficznej mocy, o ile cuś takiego istnieje.
- Ciesze się, ale trudno mi to robić kiedy nie mogę wjeść na fejsa!
- Czyli się nie cieszysz.
- Ciesze.
- Nie cieszysz.
- Ciesze.
- Nie.
- Tak.
- Nie - poderwałam się do pozycji siedzącej.
- Omatkobosko - złapał się za serce. - Chcesz żebym na zawał zszedł?!
- I teraz pytanie, czy cieszysz się z małych rzeczy, że jednak nie zszedłeś czy nie. - wyszczerzyłam się.
- Dobra, zaraz bym o tym zapomniał, więc nie - wyszczerzył się. - Ale ja tylko chcę fejsa. Czy proszę o tak wiele? - jęknął i ukrył twarz w dłoniach.
- A ja chciałabym już wrócić do Polski i usłyszeć polski język, a nie tylko polskie przekleństwa - zaśmiałam się.
- Nie przeklinamy aż tak często - oburzył się lecz kącik ust mu drgnął.
- Nie, w ogóle - zaśmiałam się i wstałam - Chodź na szamanko. - zaproponowałam.
Zeszliśmy więc na kolację gdzie skonsumowaliśmy, co mieliśmy skonsumować.
- Ta sałatka jest jakaś dziwna - skrzywił się Piotrek.
- Normalna - odezwał się Fabian.
- Moja nie - upierał się Piter.
- No to nie jedz, jak ci nie smakuje, co za problem? - uniosłam brew.
- Chcą mnie otruć! - odsunął od siebie talerz i z krzesłem odjechał 3 metry do tyłu blokując przejście Grześkowi Łomaczowi, który o mało nie zaliczył gleby. Dał Pitowi w łeb i go wyminął.
- Przecież sam sobie nabierałeś tej sałatki, skąd mogli wiedzieć, że będziesz ją akurat jadł? - wywrócił oczami Michał.
- No to zatruli całą, nie jedz tego! - złapał się za głowę Nowakowski mówiąc do Drzyzgi. - Kto mi będzie wystawiał kucze jak, będziesz rzygał w szatni.
- Ja nie wystawiam, ja rozgrywam - napuszył się rozgrywający.
- Zdarza się - mruknął Andrzej, za co został zgromiony wzrokiem przez Resoviaka.
- Anyway, Fabian, nie możesz tego jeść. Chodź weźmiemy coś innego - zarzadził Cichy i wziął talerz swój oraz bruneta, który przewrócił oczami i ruszył za środkowym.
- Co za człowiek - westchnął jeszcze.
- No widzicie jak się ten Piter o was troszczy - wyszczerzyłam się.
- Bardziej niż ty - wystawił mi język Bartosz.
- Ja tutaj tylko robię zdjęcia, a nie wam niańkuję - odpowiedziałam mu tym samym.
- Jedno drugiego nie wyklucza - uniósł palec wskazujący do góry.
- Piter jest lepszą niańką niż ja - zauważyłam.
- Zawsze może cię jeszcze podszkolić, a w tedy w kadrze zrobimy jeszcze stanowisko "opiekun siatkarzy" i kaska ze związku będzie lecieć - wyszczerzył się Kurek.
- Czasem to ty jednak używasz tego mózgu - stwierdził śmiejąc się Andrzej.
- Faktycznie, a ja myślałem, że już dawno mu zanikł. Wiesz w myśl zasady, narządy nieużywane zanikają... - powiedział niewinnie Kubi, za co atakujący przestrzelił mu potylicę.
- Ałć - rozmasował tył głowy - Ale warto było - wyszczerzył się i przybił ze mną piątkę.
- Zawsze jest warto - wyszczerzyłam się również.
- To co, poker dzisiaj? - zaproponował Michał.
- Damiana nie ma to może w końcu wygrasz - zaśmiałam się.
- Chyba chcesz chycić - burknął.
- Ona to w ogóle wariuje ostatnio - Bartek pokazał, że mam kuku na muniu.
- A co wy się dziwicie, to już będzie trzeci tydzień jak z wami przebywam 24/7 więc się nie dziwcie. Boże, co wy ze mną robicie? - zapytałam zrozpaczonym płaczliwym głosem i ukryłam twarz w dłoniach.
- Nie bój, się niedługo już nie będziesz na to zwracać uwagi, też kiedyś byłem normalny, a potem przeszedłem do Bełchatowa i widzisz jak się skończyło - wskazał na siebie Kurek.
- Nie pocieszasz - powiedziałam.
- Nie chciałem - wyszczerzył się.
- Jak zawsze - burknęłam.
- To gramy w tego pokera czy nie? - dopytywał się Dziku. Żądza zwycięstwa się ujawnia.
- No gramy, gramy - machnął ręką Piotrek.
- No i to rozumiem. Mam jeszcze dwie ostatnie paczki żelków - szepnął konspiracyjnie Kubiak.
- Widzicie, to się nazywa prawdziwy kapitan, nie to co Możdżon - wskazał ręką na Dzika Andrzej.
- Co ja? - zapytał przystający przy naszym stoliku Marcin.
- A niiiiiic - pisnął Wronka
- Nic, nic - wszyscy machnęliśmy lekceważąco rękami.
- No ja myślę - burknął i odszedł.
- Wrona, ciota mało Hajtałerowi nie podpadł - wystawił mu jęzor Paweł śmiejąc się bezczelnie. Ja to bym mu w ryjca dała, ale Andrzej ograniczył się do piorunującego spojrzenia posłanego Zatiemu.
No więc tak jak postanowiliśmy tak też zrobiliśmy i powędrowaliśmy do mnie. Bo do kogóżby innego? No właśnie.
Michaś przyniósł żelki, Andrzej karty, a Piter włączył swoją disco polo playlistę i byliśmy gotowi do rozpoczęcia partyjki.
Okazuje się, że to wcale nie Mały jest taki dobry, tylko my ciency jak dupa węża lecz zawsze lepsi niż Kubiak, bo gościu nie wygrał ani razu, a Fabian zaczął cisnąć z niego niezłą bekę. Oj, coś czuję, że ktoś tu chyba jutro dość mocno chyci piłką w głowę. I wcale nie będzie to Bartek, który drze ryja do "Ty jesteś ruda".
- Nie gram już z wami - rzucił kartami Drzyzga kiedy wygrał po raz drugi.
- Siadaj! - rozkazał mu Kubi. - Gramy dopóki nie wygram.
- Pojebało Dziku - stwierdziłam.
- Wcale, że nie. Gramy. Już. Tasuj karty, Wronka. - podał mu talię kart.
- Kuuuubi, jest już prawie północ - jęknął Andrzej.
- Ostatni raz - zarządził.
- Ja odpadam. - unoszę ręce w geście poddania i wstając z podłogi - Idę się myć.
- Lenka, siadaj, ostatni raz no - poprosił Michał.
- Zagrajcie sami - odparłam i zniknęłam za drzwiami łazienki. Wzięłam szybki prysznic, przebrałam się w piżamę i wyszłam z łazienki.
- No i co Kubi, jak ci idzie? - zapytał siadając na łóżku zaglądając mu w karty.
- Nie patrz mi w karty, ej - odsunął się.
- No przecież nie gram - wywróciłam oczami.
Po pół godzinie wygrał Bartosz.
- Ha! I co łyso Pawianku? - wystawił Drzyzdze język przyjmujący.
- Przecież i tak przegrałeś - stwierdził rozgrywający.
- Ale przynajmniej ty nie wygrałeś - znowu pokazał nam swój piękny jęzor.
- Dobra dzieciaczki, pora spać - klasnęłam w dłonie.
- Buuuzi na dobranoc! - krzyknął Bartek i pierwszy ustawił się w kolejne nadstawiając policzek. Uniosłam brwi.
- Nie dziw się. Na kadrze robisz za naszą matkę, żonę, narzeczoną, dziewczynę, siostrę, przyjaciółkę, no kochankę może nie.... ale za te wcześniejsze to na pewno. - powiedział Nowakowski
- Nie zapominaj o niańce - uniosłam palec wskazujący do góry śmiejąc się i cmoknęłam Kurka w policzek, a potem po kolei Kubiaka, Drzyzgę, Zatorskiego i Nowakowskiego, który zażyczył sobie jeszcze przytulaska. No to go wyściskałam. Jak ja już bardzo chcę wrócić do Polski i przytulić Karola, matko. Dopiero teraz sobie to tak uzmysłowiłam.
- Widzieliście gdzieś Zatora? - zapytał Michał przysiadający się do stolika na śniadaniu, 22 czerwca, poniedziałek, godzina 8:01. Nie wiem jak wstałam więc nie pytajcie.
- Myślisz, że jedyne o czym marze po przebudzeniu to ryj Zatorskiego? - burknął Bartosz, który ewidentnie wstał dzisiaj lewą nogą. Znaczy nie tyle wstał co został zwalony z łóżka przeze mnie za co jest śmiertelnie obrażony. Skoro ja wstałam to i od da radę.
- Niby tak, ale nie było go w pokoju.
- Może poszedł na podbój Iranek.
- Wątpie. On myśli, że te kobiety z zakrytą twarzą to wszystkie są zakonnice - wtrącił Fabian, a my strzeliliśmy sobie soczystego facepalma.
- On tak na serio? - jęknęłam.
- Tak - Drzyzga pokiwał głową.
Wtedy do restauracji wszedł niejaki Paweł Zatorski we własnej osobie. Nałożył sobie żarcia i usiadł do stolika.
- A tyś gdzie był z rana? - zapytał Andrzej.
- Pobiegać - odparł wzruszając ramionami. Uniosłam brwi
- Pobiegać? - zapytaliśmy wszyscy na raz.
- Nie wystarczy ci zapierdalanie na treningu 10 kółek truchtem, 5 krokiem pajaca*? - zapytał Bartek.
- Chcę być szybszy niż wy - wystawił im jęzor.
- Na pewno jesteś już szybszy niż Igła bo on się teraz pewnie tylko opierdala - zaśmiał się Kubiak.
- Powiem mu - wyszczerzyłam się.
- Ty to se możesz - wystawił mi język.
- A mogę i zrobię! - walnęłam dłonią w stół uśmiechając się.
- Proszę bardzo! - również uderzył w stół.
- Dobrze!
- Dobrze!
- Do niczego to nie prowadził! - wciął się miedzy nami Piter, który też sobie uderzył w stół. A co! Tylko, że on zrobił to tak, że teraz leciał do fizjo bo uderzył za mocno w paluszka. Człowiek-Przegryw? Możliwe.
Naszą przygodę z Iranem zakończyliśmy w poniedziałek, 29 czerwca około godziny 2:15 w nocy kiedy to pakowaliśmy się do samolotu do Stambułu. W Teheranie zainkasowaliśmy 4 punkty z czego cieszyliśmy się bardzo bo to oznaczało, że w dwóch meczach z USA w Krakowie musimy zdobyć tylko 2 punkty by polecieć na Final Six do Rio de Janerio.
Około godziny 4:30 nad ranem byliśmy na lotnisku w Stambule. Wszyscy słaniali się na nogach. Oczy same się zamykały i ledwo widzieliśmy co się wokół nas dzieje.
Najlepsze jest w tym wszystkim to, że na samolot do Warszawy musimy czekać 2 i pół godziny na lotnisku bo nie opłacało się nawet hotelu rezerwować. Musieliśmy więc przekimać na kanapach. Wygodnych w cholerę, zaznaczę.
- Lenka, Lenka obudź się - ktoś zaczął potrząsać moję ramię. Wymruczałam coś niezrozumiałego całkiem nieprzytomnie. - Telefon ci dzwoni. ELENA! - wydarł się, a ja poderwałam się i spadłam na twardą i zimną podłogę obijając sobie przy tym łokieć, zadek i tył głowy o kanapę.
- Pojebało cię? - warknęłam na Bartka rozmasowując głowę.
- Ja tylko informuję, że telefon napierdala ci od 10 minut.
- No to nie mogłeś odebrać tylko mnie budzisz? - burknęłam na niego. Umówmy się, nie byłam zachwycona tą pobudką.
- Michał kazał cię obudzić.
- To Michał wydzwania do mnie o - spojrzałam na zegarek na wyświetlaczu telefonu, który podał mi Kurek - 7:20? Czy on spania nie ma? - zaczęłam mamrać do siebie już nie zwracając uwagi na atakującego i wybrałam numer przyjmującego.
- Powiedz mi po co dzwonisz, a ja powiem ci, że ie jest to nic co upoważnia cię do budzenia mnie o 7:20 po 4 godzinach snu. - zaczęłam kiedy odebrał.
- Chyba jednak jest - powiedział poważnie - Kiedy będziecie w Warszawie?
- Nie wiem, za jakieś 3 godziny pewnie, z tego co mi tu Kuraś komunikuje już mamy się zbierać.
- To dobrze. Bardzo dobrze.
- Możesz mi powiedzieć o co chodzi? Stało się coś? - zapytałam biorąc walizkę i torby zdziwiona jego poważnym tonem głosu. Ruszyłam za siatkarzami.
- Karol miał wypadek. - przez kilka sekund nie mogłam złapać oddechu i poczułam się jakby ktoś zadał mi mocny cios w brzuch.
- Że co? - wydukałam po dłuższej chwili.
- Wypadek miał. Właśnie przed chwilą przyjechałem do szpitala. Nic mi jeszcze nie powiedzieli. Elena, słyszysz mnie? - zapytał lecz ja nie odpowiedziałam. - Cholera! Widzisz, mówiłem żeby jeszcze do niej nie dzwonić! - powiedział zdenerwowany do osoby, która z nim była.
- Lena, spokojnie, wsiądź do samolotu, zdrzemnij się, potem przyjedź do szpitala... albo w sumie pojadę po ciebie na lotnisko. Za dwie godziny, okej? Okej, Lena, słyszysz mnie?
- Słyszę - wydusiłam.
- Nie martw, się. Na pewno nic mu nie jest. Jak zwykle się wyliże. Kocham cię i trzymaj się. Na lotnisku na ciebie czekam, pamiętaj.
- Pa - rzuciłam szeptem i zakończyłam połączenie.
20 minut później siedziałam już na siedzeniu w samolocie i wpatrując się za okno. "Spokojnie, zdrzemnij się" Ciekawe kurwa jak. Tak się strasznie bałam, że ręce cały czas mi drżały. Przez całe 2 i pół godziny lotu nie odezwałam się słowem do siedzącego obok mnie Mateusza. Najgorsze co mogło mi się przydarzyć to dowiedzieć się o czymś takim wtedy kiedy nie mogę zrobić kompletnie nic by przyspieszyć powrót do Polski. Do Warszawy. Do Karola.
Łzy zaczęły mi spływać po policzkach. Otarłam je szybko. Jeszcze tego mi brakowało żeby wyglądać tak jak się czuję.
*krok odstawny dostawny
-----
Rozdział z dedykacją dla Podjaranej, która żyje i pozdrawia ludzi oraz informuje, że jak jej się nie odechce to będzie startować z blogiem o Mateuszu Malinowskim :D
---
Elena bez Karola w ogóle nie chce dać się pisać! Wredota jedna. No to musiałam jej trochę smutności narobić :P
A tak na serio to ten wypadek Kłosa chodził za mną od baaardzo dawna. W sumie od czerwca kiedy nasi wyjechali na te wojaże po świecie. Tylko nie płaczcie!
---
Rozdział ogółem to mi się krótki wydaje, ale koniecznie chciałam zakończyć tą wiadomością o wypadku więc i'm sorry XD
Następny może w okolicach przyszłego tygodnia bo mam ferie i będzie więcej czasu na pisanie i ostatnio bardziej mi się chce więc możecie się cieszyć :D
Nikogo teraz nie informuję bo nie mam pojęcia kogo, piszę tylko tym do których wpadam z komentarzem pod ich rozdziałem i za to też przepraszam. Jeśli chcecie żebym Was informowała to dajcie znać w komentarzu i link do bloga, na którym mam to robić :)
---
Ogólnie miałam Was dzisiaj zasypać tutaj zdjęciami z Pucharu Polski, ale Skrzaty niestety dzisiaj przegrały więc nie mam nastroju. Przykro się na to patrzyło bo to nie Lotos wygrał tylko Skra przegrała. Błędy własne to była dzisiaj masakra, z tego co czytałam gdzieś to aż 30. No przepraszam, ale z taką ilością to my meczu nie wygramy.
Zwalam to wszystko na zmęczenie, długie podróże i terminarz i mam nadzieję, że w środę w Lidze Mistrzów pokażemy na co nas stać.
---
Ostatnio meeeega zaczął mnie jarać Marechal XD Od Podjaranej dostałam przyzwolenie, że jak będę w połowie historii Zuzy i połowie kontynuacji Eleny to mogę zacząć coś o nim skrobać.
Najlepsze jest to, że nie mam pojęcia o czym to będzie ani jak, ale chcę o nim coś napisać XD
---
Na końcu serdecznie chciałabym pozdrowić Osóbkę, która z anonima napisała, że NADROBIŁA CAŁEGO BLOGA! :O
Ja nie mam pojęcia jak, ale gratuluję, bo mi by się chyba nie chciało i serdecznie Cię witam na blogu, mam nadzieję, że teraz to będziesz już do końca :D
---
I na koniec serdecznie zapraszam;
na czwórkę do Ady i Matteo na specyficzna-specyficznosc.blogspot.com
epliog do Anastazji i Stefana na people--help.blogspot.com
i na piątkę (wreszcie) do Zuzy i Krzyśka na nie-ryzykujesz-nie-wygrywasz.blogspot.com
Rozpisałam się masakrycznie, gratuluję temu co to wszystko przeczytał :o
Pozdrawiam cieplutko ;**
środa, 20 stycznia 2016
~Rozdział 100~
Występny naszej kadry w
Gdańsku można zaliczyć do udanych co wszystkich bardzo cieszy i oby szybko nie
przestało.
Byliśmy właśnie w Spale gdzie zrobiliśmy sobie przystanek pędząc jak szaleni z Gdańska do Częstochowy. Stałam przy Karolu, który właśnie wkładał walizkę do bagażnika.
- Będę tęsknić – powiedziałam.
- Wpadnę na mecze chłopaków w piątek i sobotę. Nie umrzesz do tego czasu? – zaśmiał się.
- Spróbuję – uśmiechnęłam się.
- Elena, musimy już jechać! – woła mnie Wrona biegnąc do autokaru.
- No to do zobaczenia za 4 dni, kocham cię – pocałował mnie.
- Ja ciebie też.
- Elena! – krzyknął Andrzej.
- No idę! – odkrzyknęłam machając jeszcze Kłosowi na pożegnanie i potruchtałam do pojazdu.
- Jeeezu, nie można was od siebie oderwać – wywrócił oczami Wronka.
- Jeeezu, nie gorzej niż ciebie od Agi – wystawiłam mu język siadając na siedzeniu obok niego na zaszczytnym miejscu po środku na samym końcu autokaru. Po mojej lewej siedział Paweł, a przed nami po prawej Michał z Fabianem, a po lewej Piotr z Bartoszem.
- No to co robimy? – zapytał Kurek przeczesując swoją bujną czuprynę. No dobra… nie bujną. Wszystko tylko nie bujna.
- Nie wiem, ale mam pomysł – strzeliliśmy sobie face palma po słowach Zatorskiego.
- Nie wiesz, ale masz pomysł czyli nie wiesz co mamy robić, ale masz pomysł co moglibyśmy, tak? – zapytał Nowakowski. Nie wiem po co te debilne pytania, przecież od razu wiadomo o co chodzi Pawełkowi.
- No, dajesz – powiedział Fabian, przejeżdżając dłonią po twarzy
- Zagrajmy w karty.
No dobra, wszystkich chyba przytkało. Przecież to takie oczywiste. Sięgnęłam do torebki.
- Swoje mam chyba w luku bagażowym, albo zostawiłam w Gdańsku, albo w Spale, nie wiem. Ktoś coś? – spojrzałam po podobno „Pokerowcach”.
- Liczyliśmy na ciebie – wyszczerzył się Kubiak.
- I wy siebie nazywacie Pokerowcami?- prychnęłam. – Hańba wam.
- Hańba wam – dołączył do mnie Piter.
- A ty co? Przecież też nie masz – powiedział Andrzej.
- Skąd wiesz? – zapytał cwaniacko Pit.
- Masz?! – wykrzyknęliśmy wszyscy.
- Hasztag Piter myśli o wszystkim – wyszczerzył się wyjmując z kieszeni karty.
- Nie no, Cichy, uszanowanko – poklepał przyjaciela po ramieniu Bartosz.
- Pit, ratujesz nam honor – ucieszył się Drzyzga.
Takim oto sposobem zleciało nam półtorej godziny dojazdu do Częstochowy. Wyszliśmy z autokaru i każdy zaczął się przeciągać na wszystkie możliwe strony, kucać, podskakiwać, byli nawet hardcorzy, którzy robili pompki, ale zamiast na chodniku to na boku autokaru. Na stojąco. Tak też można. Co ja tam będę oceniać, nie?
- Kto ma ochotę na spacerek krajoznawczy? – zapytałam kiedy dołączyłam o Pokerowców wchodząc do hotelu.
- Ja się pisze – odpowiedział Wronka.
- Ja też – dorzucił Piter i Siurak.
- Ja też chcę – zgłosił się Zati. Spojrzałam wyczekująco na Kubiego i Fabianka.
- Ja pasuje. – stwierdził Drzyzga.
- Popieram kolegę. – dorzucił Kubiak.
- No cóż. Liczyłam, że Fabian jako że grał tu swoimi czasy porządnie nas oprowadzi, a tu został nam tylko Pit. – wzruszyłam smutno ramionkami.
- Aj em sory, bejbe – wyszczerzył się rozgrywający.
- I co ja mam teraz zrobić?
- Ej! Zaraz! Chwila! Stop! – zaczął wielce oburzony Nowakowski.
- Teraz węgorz! Król parkietu, ręka jak złamana, nakurwiam węgorza, nanananana – dokończył za niego Andrzej kiedy wsiadałam wraz z nim Kurkiem, Zatim i środkowym do windy.
- Co to znaczy :”został nam tylko Pit” co? – spojrzał na mnie obrażony.
- Chciałam żeby poczuł się dowartościowany. Wiem, że jesteś najlepszym przewodnikiem – puściłam mu oczko.
- No i to rozumiem – napuszył się. Ten to dopiero popada ze skrajności w skrajność. Z wściekłości w dumę. Niepojęte.
No więc w ramach rozruchu, bo ja dbam o ich zdrowie i formę więc organizuję im taką aktywność fizyczną co by kości rozprostowali, wybraliśmy się na ten spacer. Było po godzinie 14, ale nie chciało nam się zbytnio jeść więc stałam z Andrzejem w recepcji hotelowej czekając na resztę. Kiedy po 5 minutach czekania nadal byliśmy sami zaczynało mi się nudzić.
- Dzwonić po nich? - zapytał Wrona.
- Owszem. - oparłam łokieć na podłokietniku kanapy, a na dłoni ułożyłam policzek.
- Może ruszycie swoje szanowne siatkarskie dupy i zejdziecie na dół? ... jak to po co? No mieliśmy iść na ten spacer, a ty podobno miałeś być naszym przewodnikiem...
- To miało być teraz?! - wykrzyknął Piotrek tak, że nawet ja usłyszałam na co przewróciłam oczami.
- Tak Piotrze, czekamy tu na was od prawie 10 minut - oznajmił.
- No to już się zbieramy! Trzeba było tak od razu! A nie się człowiek musi wszystkiego domyślać, kurcze czaczki! - "kurcze czaczki" - połączenie "kurcze" i "kurczaczków". Zrozumiałe? To lecimy dalej, proszzz... Krzyknął jeszcze i chyba się rozłączył. Środkowy spojrzał na mnie z dziwną miną.
- Jego chyba nie da się zrozumieć - kręcę głową uprzedzając jego pytanie.
Wstaję na widok Kurka, Nowakowskiego i Zatorskiego.
- Nie ładnie, 10 minut i trzydzieści cztery, trzydzieści pięć, trzydzieści sześć - kiwałam głową w lewo, albo w prawo - trzydzieści siedem... - atakujący przestrzelił moją potylicę.
- Zacięłaś się? - zapytał Pawet
-... sekund spóźnienia, ała - rozmasowałam kość potyliczną. Jarzycie? Potylica - od kość potyliczna. Niedawno ogarnęłam, ale nic. Z biologii nigdy nie byłam dobra. Kontynuując... i pomijając ostatnie zdanie, które właściwie nie miało sensu... Znaczy miało sens, bo to miało sens i było nawet poprawne biologicznie, tylko nie miało związku z sytuacją, w której się znajdujemy. Chociaż w sumie to jak najbardziej miała gdyż przecież on uderzył mnie w potylicę, a ja rozmasowałam kość potyliczną. Doooobra! Koniec, bo zaczynam się rozkręcać i zaraz zacznę się zastanawiać czy gdybym spotkała krasnoludki to w jakim języku by mówiły... Zaraz! To przecież wspaniały temat dla naszych filozofów dwóch! Eureka Elena!
- Hej, zawiesiłaś się czy co? - zamachał mi przed twarzą ręką Piotrek.
- Co? - zamrugałam powiekami - Nie, nie, spoko. Idziemy?
No więc wyszliśmy.
- Gdzie chcesz nas zatargać? - zapytał znudzony Bartosz. Jak to tak nie podzielać nastroju grupy? Nieładnie. Nikogo nie obchodzi, że chciałeś nadrobić zaległe odcinki "Gry o tron". Na prawdę nikogo. A zwłaszcza mnie bo jestem na bieżąco, hehe. - Bo ja chciałem sobie oberzeć ... - no mówiłam?- Całe życie byś przed tym laptopem spędził - mówi z politowaniem Ędrju.
- Właśnie...
- Nie mów właśnie bo cię krowa trzaśnie - wytknął od razu Barek język Zatiemu.
- Nie wystawiaj języka bo ci krowa nasika. - odpyskował.
- Zresztą krowa ma większy i się nie chwali - dodał Cichy.
- A ja chciałem ci powiedzieć, zanim mi bezczelnie przerwałeś, że trzeba zwiedzać świat, a nie marnować czas! - powiedział libero
- Człowieku, oglądanie "Gry o tron" to nie jest marnowanie czasu! - oburzył się Kuraś.
- Mimo wszystko popieram - wtrąciłam się bo przecież oni mnie już dawno przestali zauważać, a my przeszliśmy już dobry kawałek chodnika wchodząc do parku.
- Jak ona popiera to tak musi być - Kura zarzucił na moje ramiona swoje wielkie łapsko. - Ten serial to życie jest.
- Twoje najwyraźniej tak - stwierdził ze śmiechem Andrzej.
- A twoje nie?
- Raczej, nie... "The walking dead", bardziej mnie kręci.
- Jak wrócimy od hotelu to poszukamy jakiegoś nowego serialu? - zaproponował Zator - Takiego co tylko my go będziemy oglądać?
- Dobrze gada, polać mu - popieram Pawełka. Dawno nie oglądałam żadnego nowego serialu, przyda mi się jakaś odmiana.
- Jednak czasem umiesz powiedzieć coś mądrego, albo chociaż ciekawego - stwierdził z uznaniem Nowakowski.
- Jak zawsze - wypiął klatę do przodu Paweł, a my popatrzyliśmy po sobie i z naszych ust równocześnie wydostało się.
- E-e - pokręciliśmy głowami.
- Po prostu nie o wszystkim wam mówię - nagle się obraził.
- Ehe,ehe - tym razem pokiwaliśmy głowami z politowaniem.
- Jak mnie zawsze ignorujecie to jak niby mam wam o wszystkim mówić? - prychnął.
- Nie ignorujemy cię - zaprzeczyliśmy naraz. Co nam się nagle taka synchronizacja włączyła? Wtf?
- Tak!
- Nie!
- Tak!
- Nie!
- Tak!
- Nie!
- Koniec! - krzyknął Bartek.
- Nie! - zapędziliśmy się.
- Dobra, faktycznie, ignorujemy cię - westchnęłam kończąc naszą przepychankę słowną, która jak wiadomo do niczego nie prowadziła bo przecież to kadra polskich siatkarzy.
- Dziękuję! - wyrzucił ręcę w powietrze Zatorski - Eeejj - zmarszczył czoło.
- No co? Przecież chciałeś żeby przyznać ci rację - wywrócił oczami Andrzej.
- Ygghh, nie ważne - mruknął i wsunął ręce do kieszeni.
- Wracamy? - zaproponował Kurek.
- Już? - zapytałam zdziwiona.
- Nie ma nas półtorej godziny - odparł. Wytrzeszczyliśmy na niego oczy.
- No to chyba wracamy - wzruszył ramionami Piotr.
No i tak też zrobiliśmy. Ruszyliśmy w drogę powrotną do hotelu. I w końcu nic nam Nowakowski nie pokazał ciekawego. Ale lepsze to niż tylko siedzenie w hotelu, nieprawdaż?
- Wstąpimy do biedronki? Głodny jestem? - zapytał Piter.
- Przecież zaraz będziemy w hotelu - odpowiedziałam.
- Ale ja jestem głody już teraz - burknął.
- Za 5 minut sobie zjesz.
- Nie chcę mi się tyle czekać.
- Ale biedronka jest dalej niż nasz hotel - wtrącił Bartosz.
- No i co? Ja idę, idzie ktoś jeszcze? - zapytał. Chętnych nie było więc Cichy ruszył sam, a my kilka minut później siedzieliśmy już sobie w hotelowej restauracji i zajadaliśmy się wczesną kolacją. Kiedy kończyliśmy do pomieszczenia wszedł środkowy z miną typu "bez kija nie podchodź bo ci go wsadzę w dupę i wreszcie się wyprostujesz ty garbaty gnomie". Ciskał piorunami z oczu na prawo i lewo. Nabrał sobie jedzenia i w końcu usiadł. Śledziłam jego ruchy, po czym spojrzałam po Pokerowcach i stwierdziłam, że nikt nie zapyta co się stało więc sama zapytam. Nie powinien mi nic zrobić bo siedzimy po przeciwnym stronach stołu.
- Co się stało Piter? - spojrzał na mnie spod byka gdy zadałam to pytanie.
- Poszedłem do tej jebanej biedronki, bo byłem cholernie głody, wchodzę cały zajebiście hepi, że sobie coś w końcu zjem. Podchodzę do działu ze słodyczami i wiecie co widzę? - pokręciliśmy głowami - No właśnie. Nic nie widzę, bo kurwa nic tam nie ma! W każdym razie nic co by mnie interesowało i po co tam przyszedłem, czytaj żelki. - zakończył swoją jakie interesującą wypowiedź.
- O łał... Piter - odzywa się w końcu po dłuższej chwili ciszy Fabian - To musiało być dla ciebie coś okropnego - obejmuje go ramieniem.
- I było - stwierdził teatralnie pociągając nosem.
- Współczuję - poklepał go po drugim ramieniu Bartek.
- Dzięki chłopaki, na was zawszę mogę liczyć - czy jego oczy się zaszkliły?! wtf? Ej czy ja dobrze widzę? Oni poklepują go po ramieniu i pocieszają bo facet nie kupił sobie żelków?! ... Może zostawię to bez komentarza? Tak chyba będzie najrozsądniej.
- A kupiłeś może coś innego? - zapytał Andrzej.
- Myślisz, że po tym jak nie było moich żelków miałem ochotę na coś innego? - prychnął złowrogo w jego stronę Resoviak.
- Nie odzywałem się - uniósł dłonie do góry w geście obronnym.
Wstałam od stołu i wzięłam swój talerz.
- Opuszczasz nas już? - chlipnął Michał.
- Za dużo odmóżdżania jak na jeden dzień - posłałam Kubiemu buziaka i ruszyłam odnieść talerz po czym wyszłam z restauracji. Powędrowalam do windy, do której wsiadłam. Wcisnęlam guzik z numerem piętra i usłyszałam dzwonek mojego telefonu. Zobaczyłam zdjęcie Karola na wyświetlaczu i odebrałam z uśmiechem.
- No i jak? Stęskniłaś się?
- Jednak nie było aż tak źle.
- Nie wiem czy mam się teraz cieszyć czy płakać - stwierdził. Zaśmiałam się lekko. Rozmawialiśmy jeszcze kilka minut bo do pokju wpadi mi Pokerwocy z talią kart i paluszkami, a kiedy Pit zaczął mi grzebać w kosetyczce nie mogłam tego zostawić bex reakcji. Trzepnęłam mu po paluchach.
- Aaaała - zaczął huhać sobie po palcach mówiąc z pretensją.
- Aaała - przedrzeźniła go. - Przestań się mazać. Chłopaki nie płaczą - zacytowałam niejakiego Cezarego Pazurę. Nowakowski się oburzył, a chłopaki buchnęli śmiechem.
- Mieliśmy chyba jakiegoś serialu szukać - burknął by odwrócić uwagę od siebie jak mniemam. Cwanie Pituś, cwanie.
- Myślałam, że przyszliście grac w karty - uniosłam brew.
- Wziąłem je odruchowo - wzruszyl ramionami Andrzej.
- No to dawaj tego lapopta i szukamy - klasnął w ręce Fabian. Nie zuważyłam go wcześniej. Fabio-ninja.
- Czy ty mi rozkazujesz? - uniosłam brew.
- Tylko sugeruję - wyszczerzył się. - To jak?
- Zezwalam - powiedziałam i ruszyłam do łazienki by odnieść kosmtyczkę. Rzuciłam okiem na swoje odbicie w lustrze i gdy zmierzalan spowrotem do pokoju usłyszałam jęk.
- Haaaasłooo.
- He, he - zaśmiałam im się w twarz - ciota332
- To twoje hasło?! - parsknął śniechem Bartosz.
- Wymyślałam patrząc na siebie - odparłam bez mrugnięcia okiem zwalają się na łóżko obok Piotra, który przejął mojego laptopa.
- Chyba ty - burknął.
- No tak, ja patrzyłam, ty nią byłeś, jesteś i będziesz - zawyrokowałam.
- Stulcie buźki i powiedzcie mi lepiej co ma wpisać. - przerwał Nowakowski.
- Wpisz "znacie jakieś fajne seriale?" i wejdź na zapytaj - poradził mu znudzony Michał.
- To troche mało ambitne - skrzywił się Cichy.
- A co jest dla ciebie ambitne? - zapytał Paweł. Matko?! To on potrafi tak długo być cicho?! Szacuneczek. Ale kontynuując...
- Ech, dobra - westchnąl zrezygnowany i wklepał w wyszukiwarke frazę, którą polecił mu Kubiak.
- Co to jest ten cały Teen Wolf? - zapytał w końcu Fabian.
- Serial o nastoletnim wilkołaku. - wzruszył ramionami Bartek.
- Ogladasz? - zdziwiłam się.
- Nie, po prostu to logiczne. "Teen wolf" - nastoleni wilkolak więc po prostu przetłunaczyłem tyuł. A skoro tytuł to "Nastoletni wilkołak" to serial raczej nie może być o czymś innym - wytłumaczył nam to wszystko libero. Dobra, zdziwił mnie. Wyrabia się chłopak.
Przez kilkanaście minut wgapialiśmy się w ekran laptopa i śledziliśmy ruch kursora, którym
sterował Nowakowski.
- A to? - wskazałam palcem na ekran laptopa.
- The 100? - przeczytał Andrzej. - Wydaje się spoko. Obejrzyjmy pierwszy odcinek - zaproponował.
- Jestem za - uniósł ręke Fabian leżąc naodłodze.
- Popieram kolege - odezwał się Kubiak ziewając. Wszyscy byli zgodni.
- No to lecim na Szczecin - zadecydował Nowakowski i odpalił pierwszy odcinek, a potem, drugi, trzecu, czwarty i takim sposovem obejrzeliśmy osiem odcinków pod rząd.
- Daj jeszcze jeden - poprosił Bartek.
- Ale ten ostatni - uniósł do góry palec wskujący.
- O kuźwa! Zabije ją! - pisnął Paweł. - Mówiłem żeby nie pić z nimi! Mówiłem!
Ćśśśśśścho! - strzelił mu w łeb Wrona. Wszyscy śpią. Zakładam się ze i tak nie umrze.
- Zkład?
- O co?
- Racja.
- Słabo - skrzywił się Andrzej.
- Piwko.
- Mło kreatywne. - skrytykował znowu środkowy.
- No to się nie zakładam - burknął i skrzyżował ręce na klatce piersiowej.
- I słusznie, bo byś przegrał - powiedziałam i kiwnęłam głową na ekran.
Po tym odcinku siatkarze wyszli, a ja tak straszie chcialam wiedzieć co się stało, że obejrzałam do końca sezon. Skończyłam o 3 nad ranem i miałam takie mega wtf, bo totalnie nie wiedziałam o co chodzi w ostatnim odcinku. Ale nie mialam juz sily sę zastanawiać bo padalam na ryj, a oczy ze zmęczenia piekły i zaszły mgłą.
Mogliście więc sobie wyobrazić jak rozdzierający jęk wydałam z siebie gdy usłyszałam dzwięk budzika. Wyłączyłam go jakoś i resstkami sił zebrałam się by wstać z łóżka choć stało sié to dobiero pół godziny później Ogarnęłam się jako tako i ruszylam na stołówkę. Była 8:20. Nabrałam sobie jedzenia po czym dołaczyłam do chłopaków .
- Widzę, że nie tylko ja dokończyłem seson w nocy - Fabia uśmiechnąl sę leniwie.
- Żółwik, Fabio - przybiliśmy piąstkę.
- Nie żałuję, ale uprzedzam będę dzisiaj nie do życia.
- Może uda na się przeżyć bo jak nie to Stefan chyba nie będzie zadowolony.- stwierdził Bartek
- Stefan nie będzie zadowolony jeśli na treningu będziesz się prezentował tak ja wygląda. - powiedział Antiga przechodząc obok naszefo stolika.
- No i wszystko wiesz - wyszczerzyłam się.
Tydzień do meczów to były ciężkie trenigi chłopaków, które zarządził Antiga twierdząc, że na to pomoże, ponieważ podczas tej trzytygodniowej podróży po świecie, na którą wybierany się w poniedziałek nie będziemy mieli możliwości tak dużo korzystać z hali.
Mecze z Iranem zakończyły się odpowiednio wynikami 3:1 i 3:2. My podczas tego weekedndu kiedy Kłos przyjechał n mecze zaadresowaliśmy wszystkie zaproszenia i wręczyliśmy je już chłopakom z kadry. Obdzwoniliśmy też zaproszonych bo siłą rzeczy nur możemy do każdego z osobna jechać i go zapraszać. A zaproszenia wyślemy im pocztą. No co tu dużo mówić. To był pracowity tydzień.
-
Leje z siebie. Pit w moim opowiadani jest totalnie niezrównoważony psychicznie i emocjonalnie chyba XD Nie wiem co mi się we łbie uroiło, że go takiego stworzyłam :')
Wiem, że od ostatniego rozdziału minęło prawie trzy tygodnie, ale niestety nic nie poradze że szkoła wysysa ze mnie całe siły :/ Trzymajcie za mnie kciuki żdby mi się udało dotrwać do ferii, które zaczynam dopiero 15 lutego, heh.
Udało mi się cośtam sklecić i wydaje m się że nawet ujdzie. Mam nadzieję, że Wam też taki będzie się wydawał :)
Skoro szczypiorniści wygrali tak piękne wczoraj z Francuzami, to trzymajcie dzisiaj kciuki za moją chorą Skrę, co?
Chciałam Wam jeszcze wrzucić mojego ulubionego mema po wczorajszym meczu, ale jestem na telefonie i wolę nie kombinować bo z moim szczęściem jeszcze mi się rozdział usunie.
Zapraszam też serdecznie do
Anastazji i Stefana gdzie jakiś czas temu zamieściłam epilog: people--help.blogspot.com
oraz do Ady i Matteo na specyficzna-specyficznosc.blogspot.com gdzie jutro powinno pojawić się coś nowego :)
Także to chyba tyle ode mnie, tak to jest jak się rzadko dodaje rozdział to się zawsze na dole rozpisuje. Koniec.
Pozdrawiam ;**
EJ, NIE NO! PRZECIEŻ TO JUŻ SETNY ROZDZIAŁ! Kuźwa, zakumałam dopiero jak jednak weszłam na laptopa i chciałam to dodać.
Jezu, chyba muszę Wam podziękować... Dziękuję, że ze mną, Eleną, Karolem, walniętym Winiarem i bardziej walniętym Igłą, filozofami Zatim i Pitem wytrzymaliście aż tyle! Dziękuję, tym, którzy są ze mną od początku i tak samo tym, którzy niedawno dołączyli, a także tym, którzy dopiero dołączą (dobra, nie czarujmy się, takich nie będzie bo komu by się chciało nadrabiać 100 rozdziałów, no plis) bo jeszcze myślę koło 20 rozdziałów przed nami i epilog (ale nie smutajcie, mam pojebanie chory pomysł na kontynuację, jakiej się na pewno nie spodziewacie, NA RAZIE TYLKO CHORY POMYSŁ!) będę żałować, że to tu napisałam, żyć mi nie dacie po epilogu.
Dziękuję za 50 obserwatorów, ponad 122 tysiące wyświetleń (!) i taaaaak dużo komentarzy :D Doskonale wiecie ile one znaczą, więc proszę dajcie mi jakiegoś porządnego kopa w komentarzach żebym się ogarnęła i sypnęła szybko nowym rozdziałem! A co!
Dobra, teraz już serio koniec.
Ściskam! ;*
Byliśmy właśnie w Spale gdzie zrobiliśmy sobie przystanek pędząc jak szaleni z Gdańska do Częstochowy. Stałam przy Karolu, który właśnie wkładał walizkę do bagażnika.
- Będę tęsknić – powiedziałam.
- Wpadnę na mecze chłopaków w piątek i sobotę. Nie umrzesz do tego czasu? – zaśmiał się.
- Spróbuję – uśmiechnęłam się.
- Elena, musimy już jechać! – woła mnie Wrona biegnąc do autokaru.
- No to do zobaczenia za 4 dni, kocham cię – pocałował mnie.
- Ja ciebie też.
- Elena! – krzyknął Andrzej.
- No idę! – odkrzyknęłam machając jeszcze Kłosowi na pożegnanie i potruchtałam do pojazdu.
- Jeeezu, nie można was od siebie oderwać – wywrócił oczami Wronka.
- Jeeezu, nie gorzej niż ciebie od Agi – wystawiłam mu język siadając na siedzeniu obok niego na zaszczytnym miejscu po środku na samym końcu autokaru. Po mojej lewej siedział Paweł, a przed nami po prawej Michał z Fabianem, a po lewej Piotr z Bartoszem.
- No to co robimy? – zapytał Kurek przeczesując swoją bujną czuprynę. No dobra… nie bujną. Wszystko tylko nie bujna.
- Nie wiem, ale mam pomysł – strzeliliśmy sobie face palma po słowach Zatorskiego.
- Nie wiesz, ale masz pomysł czyli nie wiesz co mamy robić, ale masz pomysł co moglibyśmy, tak? – zapytał Nowakowski. Nie wiem po co te debilne pytania, przecież od razu wiadomo o co chodzi Pawełkowi.
- No, dajesz – powiedział Fabian, przejeżdżając dłonią po twarzy
- Zagrajmy w karty.
No dobra, wszystkich chyba przytkało. Przecież to takie oczywiste. Sięgnęłam do torebki.
- Swoje mam chyba w luku bagażowym, albo zostawiłam w Gdańsku, albo w Spale, nie wiem. Ktoś coś? – spojrzałam po podobno „Pokerowcach”.
- Liczyliśmy na ciebie – wyszczerzył się Kubiak.
- I wy siebie nazywacie Pokerowcami?- prychnęłam. – Hańba wam.
- Hańba wam – dołączył do mnie Piter.
- A ty co? Przecież też nie masz – powiedział Andrzej.
- Skąd wiesz? – zapytał cwaniacko Pit.
- Masz?! – wykrzyknęliśmy wszyscy.
- Hasztag Piter myśli o wszystkim – wyszczerzył się wyjmując z kieszeni karty.
- Nie no, Cichy, uszanowanko – poklepał przyjaciela po ramieniu Bartosz.
- Pit, ratujesz nam honor – ucieszył się Drzyzga.
Takim oto sposobem zleciało nam półtorej godziny dojazdu do Częstochowy. Wyszliśmy z autokaru i każdy zaczął się przeciągać na wszystkie możliwe strony, kucać, podskakiwać, byli nawet hardcorzy, którzy robili pompki, ale zamiast na chodniku to na boku autokaru. Na stojąco. Tak też można. Co ja tam będę oceniać, nie?
- Kto ma ochotę na spacerek krajoznawczy? – zapytałam kiedy dołączyłam o Pokerowców wchodząc do hotelu.
- Ja się pisze – odpowiedział Wronka.
- Ja też – dorzucił Piter i Siurak.
- Ja też chcę – zgłosił się Zati. Spojrzałam wyczekująco na Kubiego i Fabianka.
- Ja pasuje. – stwierdził Drzyzga.
- Popieram kolegę. – dorzucił Kubiak.
- No cóż. Liczyłam, że Fabian jako że grał tu swoimi czasy porządnie nas oprowadzi, a tu został nam tylko Pit. – wzruszyłam smutno ramionkami.
- Aj em sory, bejbe – wyszczerzył się rozgrywający.
- I co ja mam teraz zrobić?
- Ej! Zaraz! Chwila! Stop! – zaczął wielce oburzony Nowakowski.
- Teraz węgorz! Król parkietu, ręka jak złamana, nakurwiam węgorza, nanananana – dokończył za niego Andrzej kiedy wsiadałam wraz z nim Kurkiem, Zatim i środkowym do windy.
- Co to znaczy :”został nam tylko Pit” co? – spojrzał na mnie obrażony.
- Chciałam żeby poczuł się dowartościowany. Wiem, że jesteś najlepszym przewodnikiem – puściłam mu oczko.
- No i to rozumiem – napuszył się. Ten to dopiero popada ze skrajności w skrajność. Z wściekłości w dumę. Niepojęte.
No więc w ramach rozruchu, bo ja dbam o ich zdrowie i formę więc organizuję im taką aktywność fizyczną co by kości rozprostowali, wybraliśmy się na ten spacer. Było po godzinie 14, ale nie chciało nam się zbytnio jeść więc stałam z Andrzejem w recepcji hotelowej czekając na resztę. Kiedy po 5 minutach czekania nadal byliśmy sami zaczynało mi się nudzić.
- Dzwonić po nich? - zapytał Wrona.
- Owszem. - oparłam łokieć na podłokietniku kanapy, a na dłoni ułożyłam policzek.
- Może ruszycie swoje szanowne siatkarskie dupy i zejdziecie na dół? ... jak to po co? No mieliśmy iść na ten spacer, a ty podobno miałeś być naszym przewodnikiem...
- To miało być teraz?! - wykrzyknął Piotrek tak, że nawet ja usłyszałam na co przewróciłam oczami.
- Tak Piotrze, czekamy tu na was od prawie 10 minut - oznajmił.
- No to już się zbieramy! Trzeba było tak od razu! A nie się człowiek musi wszystkiego domyślać, kurcze czaczki! - "kurcze czaczki" - połączenie "kurcze" i "kurczaczków". Zrozumiałe? To lecimy dalej, proszzz... Krzyknął jeszcze i chyba się rozłączył. Środkowy spojrzał na mnie z dziwną miną.
- Jego chyba nie da się zrozumieć - kręcę głową uprzedzając jego pytanie.
Wstaję na widok Kurka, Nowakowskiego i Zatorskiego.
- Nie ładnie, 10 minut i trzydzieści cztery, trzydzieści pięć, trzydzieści sześć - kiwałam głową w lewo, albo w prawo - trzydzieści siedem... - atakujący przestrzelił moją potylicę.
- Zacięłaś się? - zapytał Pawet
-... sekund spóźnienia, ała - rozmasowałam kość potyliczną. Jarzycie? Potylica - od kość potyliczna. Niedawno ogarnęłam, ale nic. Z biologii nigdy nie byłam dobra. Kontynuując... i pomijając ostatnie zdanie, które właściwie nie miało sensu... Znaczy miało sens, bo to miało sens i było nawet poprawne biologicznie, tylko nie miało związku z sytuacją, w której się znajdujemy. Chociaż w sumie to jak najbardziej miała gdyż przecież on uderzył mnie w potylicę, a ja rozmasowałam kość potyliczną. Doooobra! Koniec, bo zaczynam się rozkręcać i zaraz zacznę się zastanawiać czy gdybym spotkała krasnoludki to w jakim języku by mówiły... Zaraz! To przecież wspaniały temat dla naszych filozofów dwóch! Eureka Elena!
- Hej, zawiesiłaś się czy co? - zamachał mi przed twarzą ręką Piotrek.
- Co? - zamrugałam powiekami - Nie, nie, spoko. Idziemy?
No więc wyszliśmy.
- Gdzie chcesz nas zatargać? - zapytał znudzony Bartosz. Jak to tak nie podzielać nastroju grupy? Nieładnie. Nikogo nie obchodzi, że chciałeś nadrobić zaległe odcinki "Gry o tron". Na prawdę nikogo. A zwłaszcza mnie bo jestem na bieżąco, hehe. - Bo ja chciałem sobie oberzeć ... - no mówiłam?- Całe życie byś przed tym laptopem spędził - mówi z politowaniem Ędrju.
- Właśnie...
- Nie mów właśnie bo cię krowa trzaśnie - wytknął od razu Barek język Zatiemu.
- Nie wystawiaj języka bo ci krowa nasika. - odpyskował.
- Zresztą krowa ma większy i się nie chwali - dodał Cichy.
- A ja chciałem ci powiedzieć, zanim mi bezczelnie przerwałeś, że trzeba zwiedzać świat, a nie marnować czas! - powiedział libero
- Człowieku, oglądanie "Gry o tron" to nie jest marnowanie czasu! - oburzył się Kuraś.
- Mimo wszystko popieram - wtrąciłam się bo przecież oni mnie już dawno przestali zauważać, a my przeszliśmy już dobry kawałek chodnika wchodząc do parku.
- Jak ona popiera to tak musi być - Kura zarzucił na moje ramiona swoje wielkie łapsko. - Ten serial to życie jest.
- Twoje najwyraźniej tak - stwierdził ze śmiechem Andrzej.
- A twoje nie?
- Raczej, nie... "The walking dead", bardziej mnie kręci.
- Jak wrócimy od hotelu to poszukamy jakiegoś nowego serialu? - zaproponował Zator - Takiego co tylko my go będziemy oglądać?
- Dobrze gada, polać mu - popieram Pawełka. Dawno nie oglądałam żadnego nowego serialu, przyda mi się jakaś odmiana.
- Jednak czasem umiesz powiedzieć coś mądrego, albo chociaż ciekawego - stwierdził z uznaniem Nowakowski.
- Jak zawsze - wypiął klatę do przodu Paweł, a my popatrzyliśmy po sobie i z naszych ust równocześnie wydostało się.
- E-e - pokręciliśmy głowami.
- Po prostu nie o wszystkim wam mówię - nagle się obraził.
- Ehe,ehe - tym razem pokiwaliśmy głowami z politowaniem.
- Jak mnie zawsze ignorujecie to jak niby mam wam o wszystkim mówić? - prychnął.
- Nie ignorujemy cię - zaprzeczyliśmy naraz. Co nam się nagle taka synchronizacja włączyła? Wtf?
- Tak!
- Nie!
- Tak!
- Nie!
- Tak!
- Nie!
- Koniec! - krzyknął Bartek.
- Nie! - zapędziliśmy się.
- Dobra, faktycznie, ignorujemy cię - westchnęłam kończąc naszą przepychankę słowną, która jak wiadomo do niczego nie prowadziła bo przecież to kadra polskich siatkarzy.
- Dziękuję! - wyrzucił ręcę w powietrze Zatorski - Eeejj - zmarszczył czoło.
- No co? Przecież chciałeś żeby przyznać ci rację - wywrócił oczami Andrzej.
- Ygghh, nie ważne - mruknął i wsunął ręce do kieszeni.
- Wracamy? - zaproponował Kurek.
- Już? - zapytałam zdziwiona.
- Nie ma nas półtorej godziny - odparł. Wytrzeszczyliśmy na niego oczy.
- No to chyba wracamy - wzruszył ramionami Piotr.
No i tak też zrobiliśmy. Ruszyliśmy w drogę powrotną do hotelu. I w końcu nic nam Nowakowski nie pokazał ciekawego. Ale lepsze to niż tylko siedzenie w hotelu, nieprawdaż?
- Wstąpimy do biedronki? Głodny jestem? - zapytał Piter.
- Przecież zaraz będziemy w hotelu - odpowiedziałam.
- Ale ja jestem głody już teraz - burknął.
- Za 5 minut sobie zjesz.
- Nie chcę mi się tyle czekać.
- Ale biedronka jest dalej niż nasz hotel - wtrącił Bartosz.
- No i co? Ja idę, idzie ktoś jeszcze? - zapytał. Chętnych nie było więc Cichy ruszył sam, a my kilka minut później siedzieliśmy już sobie w hotelowej restauracji i zajadaliśmy się wczesną kolacją. Kiedy kończyliśmy do pomieszczenia wszedł środkowy z miną typu "bez kija nie podchodź bo ci go wsadzę w dupę i wreszcie się wyprostujesz ty garbaty gnomie". Ciskał piorunami z oczu na prawo i lewo. Nabrał sobie jedzenia i w końcu usiadł. Śledziłam jego ruchy, po czym spojrzałam po Pokerowcach i stwierdziłam, że nikt nie zapyta co się stało więc sama zapytam. Nie powinien mi nic zrobić bo siedzimy po przeciwnym stronach stołu.
- Co się stało Piter? - spojrzał na mnie spod byka gdy zadałam to pytanie.
- Poszedłem do tej jebanej biedronki, bo byłem cholernie głody, wchodzę cały zajebiście hepi, że sobie coś w końcu zjem. Podchodzę do działu ze słodyczami i wiecie co widzę? - pokręciliśmy głowami - No właśnie. Nic nie widzę, bo kurwa nic tam nie ma! W każdym razie nic co by mnie interesowało i po co tam przyszedłem, czytaj żelki. - zakończył swoją jakie interesującą wypowiedź.
- O łał... Piter - odzywa się w końcu po dłuższej chwili ciszy Fabian - To musiało być dla ciebie coś okropnego - obejmuje go ramieniem.
- I było - stwierdził teatralnie pociągając nosem.
- Współczuję - poklepał go po drugim ramieniu Bartek.
- Dzięki chłopaki, na was zawszę mogę liczyć - czy jego oczy się zaszkliły?! wtf? Ej czy ja dobrze widzę? Oni poklepują go po ramieniu i pocieszają bo facet nie kupił sobie żelków?! ... Może zostawię to bez komentarza? Tak chyba będzie najrozsądniej.
- A kupiłeś może coś innego? - zapytał Andrzej.
- Myślisz, że po tym jak nie było moich żelków miałem ochotę na coś innego? - prychnął złowrogo w jego stronę Resoviak.
- Nie odzywałem się - uniósł dłonie do góry w geście obronnym.
Wstałam od stołu i wzięłam swój talerz.
- Opuszczasz nas już? - chlipnął Michał.
- Za dużo odmóżdżania jak na jeden dzień - posłałam Kubiemu buziaka i ruszyłam odnieść talerz po czym wyszłam z restauracji. Powędrowalam do windy, do której wsiadłam. Wcisnęlam guzik z numerem piętra i usłyszałam dzwonek mojego telefonu. Zobaczyłam zdjęcie Karola na wyświetlaczu i odebrałam z uśmiechem.
- No i jak? Stęskniłaś się?
- Jednak nie było aż tak źle.
- Nie wiem czy mam się teraz cieszyć czy płakać - stwierdził. Zaśmiałam się lekko. Rozmawialiśmy jeszcze kilka minut bo do pokju wpadi mi Pokerwocy z talią kart i paluszkami, a kiedy Pit zaczął mi grzebać w kosetyczce nie mogłam tego zostawić bex reakcji. Trzepnęłam mu po paluchach.
- Aaaała - zaczął huhać sobie po palcach mówiąc z pretensją.
- Aaała - przedrzeźniła go. - Przestań się mazać. Chłopaki nie płaczą - zacytowałam niejakiego Cezarego Pazurę. Nowakowski się oburzył, a chłopaki buchnęli śmiechem.
- Mieliśmy chyba jakiegoś serialu szukać - burknął by odwrócić uwagę od siebie jak mniemam. Cwanie Pituś, cwanie.
- Myślałam, że przyszliście grac w karty - uniosłam brew.
- Wziąłem je odruchowo - wzruszyl ramionami Andrzej.
- No to dawaj tego lapopta i szukamy - klasnął w ręce Fabian. Nie zuważyłam go wcześniej. Fabio-ninja.
- Czy ty mi rozkazujesz? - uniosłam brew.
- Tylko sugeruję - wyszczerzył się. - To jak?
- Zezwalam - powiedziałam i ruszyłam do łazienki by odnieść kosmtyczkę. Rzuciłam okiem na swoje odbicie w lustrze i gdy zmierzalan spowrotem do pokoju usłyszałam jęk.
- Haaaasłooo.
- He, he - zaśmiałam im się w twarz - ciota332
- To twoje hasło?! - parsknął śniechem Bartosz.
- Wymyślałam patrząc na siebie - odparłam bez mrugnięcia okiem zwalają się na łóżko obok Piotra, który przejął mojego laptopa.
- Chyba ty - burknął.
- No tak, ja patrzyłam, ty nią byłeś, jesteś i będziesz - zawyrokowałam.
- Stulcie buźki i powiedzcie mi lepiej co ma wpisać. - przerwał Nowakowski.
- Wpisz "znacie jakieś fajne seriale?" i wejdź na zapytaj - poradził mu znudzony Michał.
- To troche mało ambitne - skrzywił się Cichy.
- A co jest dla ciebie ambitne? - zapytał Paweł. Matko?! To on potrafi tak długo być cicho?! Szacuneczek. Ale kontynuując...
- Ech, dobra - westchnąl zrezygnowany i wklepał w wyszukiwarke frazę, którą polecił mu Kubiak.
- Co to jest ten cały Teen Wolf? - zapytał w końcu Fabian.
- Serial o nastoletnim wilkołaku. - wzruszył ramionami Bartek.
- Ogladasz? - zdziwiłam się.
- Nie, po prostu to logiczne. "Teen wolf" - nastoleni wilkolak więc po prostu przetłunaczyłem tyuł. A skoro tytuł to "Nastoletni wilkołak" to serial raczej nie może być o czymś innym - wytłumaczył nam to wszystko libero. Dobra, zdziwił mnie. Wyrabia się chłopak.
Przez kilkanaście minut wgapialiśmy się w ekran laptopa i śledziliśmy ruch kursora, którym
sterował Nowakowski.
- A to? - wskazałam palcem na ekran laptopa.
- The 100? - przeczytał Andrzej. - Wydaje się spoko. Obejrzyjmy pierwszy odcinek - zaproponował.
- Jestem za - uniósł ręke Fabian leżąc naodłodze.
- Popieram kolege - odezwał się Kubiak ziewając. Wszyscy byli zgodni.
- No to lecim na Szczecin - zadecydował Nowakowski i odpalił pierwszy odcinek, a potem, drugi, trzecu, czwarty i takim sposovem obejrzeliśmy osiem odcinków pod rząd.
- Daj jeszcze jeden - poprosił Bartek.
- Ale ten ostatni - uniósł do góry palec wskujący.
- O kuźwa! Zabije ją! - pisnął Paweł. - Mówiłem żeby nie pić z nimi! Mówiłem!
Ćśśśśśścho! - strzelił mu w łeb Wrona. Wszyscy śpią. Zakładam się ze i tak nie umrze.
- Zkład?
- O co?
- Racja.
- Słabo - skrzywił się Andrzej.
- Piwko.
- Mło kreatywne. - skrytykował znowu środkowy.
- No to się nie zakładam - burknął i skrzyżował ręce na klatce piersiowej.
- I słusznie, bo byś przegrał - powiedziałam i kiwnęłam głową na ekran.
Po tym odcinku siatkarze wyszli, a ja tak straszie chcialam wiedzieć co się stało, że obejrzałam do końca sezon. Skończyłam o 3 nad ranem i miałam takie mega wtf, bo totalnie nie wiedziałam o co chodzi w ostatnim odcinku. Ale nie mialam juz sily sę zastanawiać bo padalam na ryj, a oczy ze zmęczenia piekły i zaszły mgłą.
Mogliście więc sobie wyobrazić jak rozdzierający jęk wydałam z siebie gdy usłyszałam dzwięk budzika. Wyłączyłam go jakoś i resstkami sił zebrałam się by wstać z łóżka choć stało sié to dobiero pół godziny później Ogarnęłam się jako tako i ruszylam na stołówkę. Była 8:20. Nabrałam sobie jedzenia po czym dołaczyłam do chłopaków .
- Widzę, że nie tylko ja dokończyłem seson w nocy - Fabia uśmiechnąl sę leniwie.
- Żółwik, Fabio - przybiliśmy piąstkę.
- Nie żałuję, ale uprzedzam będę dzisiaj nie do życia.
- Może uda na się przeżyć bo jak nie to Stefan chyba nie będzie zadowolony.- stwierdził Bartek
- Stefan nie będzie zadowolony jeśli na treningu będziesz się prezentował tak ja wygląda. - powiedział Antiga przechodząc obok naszefo stolika.
- No i wszystko wiesz - wyszczerzyłam się.
Tydzień do meczów to były ciężkie trenigi chłopaków, które zarządził Antiga twierdząc, że na to pomoże, ponieważ podczas tej trzytygodniowej podróży po świecie, na którą wybierany się w poniedziałek nie będziemy mieli możliwości tak dużo korzystać z hali.
Mecze z Iranem zakończyły się odpowiednio wynikami 3:1 i 3:2. My podczas tego weekedndu kiedy Kłos przyjechał n mecze zaadresowaliśmy wszystkie zaproszenia i wręczyliśmy je już chłopakom z kadry. Obdzwoniliśmy też zaproszonych bo siłą rzeczy nur możemy do każdego z osobna jechać i go zapraszać. A zaproszenia wyślemy im pocztą. No co tu dużo mówić. To był pracowity tydzień.
-
Leje z siebie. Pit w moim opowiadani jest totalnie niezrównoważony psychicznie i emocjonalnie chyba XD Nie wiem co mi się we łbie uroiło, że go takiego stworzyłam :')
Wiem, że od ostatniego rozdziału minęło prawie trzy tygodnie, ale niestety nic nie poradze że szkoła wysysa ze mnie całe siły :/ Trzymajcie za mnie kciuki żdby mi się udało dotrwać do ferii, które zaczynam dopiero 15 lutego, heh.
Udało mi się cośtam sklecić i wydaje m się że nawet ujdzie. Mam nadzieję, że Wam też taki będzie się wydawał :)
Skoro szczypiorniści wygrali tak piękne wczoraj z Francuzami, to trzymajcie dzisiaj kciuki za moją chorą Skrę, co?
Chciałam Wam jeszcze wrzucić mojego ulubionego mema po wczorajszym meczu, ale jestem na telefonie i wolę nie kombinować bo z moim szczęściem jeszcze mi się rozdział usunie.
Zapraszam też serdecznie do
Anastazji i Stefana gdzie jakiś czas temu zamieściłam epilog: people--help.blogspot.com
oraz do Ady i Matteo na specyficzna-specyficznosc.blogspot.com gdzie jutro powinno pojawić się coś nowego :)
Także to chyba tyle ode mnie, tak to jest jak się rzadko dodaje rozdział to się zawsze na dole rozpisuje. Koniec.
Pozdrawiam ;**
EJ, NIE NO! PRZECIEŻ TO JUŻ SETNY ROZDZIAŁ! Kuźwa, zakumałam dopiero jak jednak weszłam na laptopa i chciałam to dodać.
Jezu, chyba muszę Wam podziękować... Dziękuję, że ze mną, Eleną, Karolem, walniętym Winiarem i bardziej walniętym Igłą, filozofami Zatim i Pitem wytrzymaliście aż tyle! Dziękuję, tym, którzy są ze mną od początku i tak samo tym, którzy niedawno dołączyli, a także tym, którzy dopiero dołączą (
Dziękuję za 50 obserwatorów, ponad 122 tysiące wyświetleń (!) i taaaaak dużo komentarzy :D Doskonale wiecie ile one znaczą, więc proszę dajcie mi jakiegoś porządnego kopa w komentarzach żebym się ogarnęła i sypnęła szybko nowym rozdziałem! A co!
Dobra, teraz już serio koniec.
Ściskam! ;*
czwartek, 31 grudnia 2015
~Rozdział 99~
26 maja zameldowaliśmy się w Gdańsku. Ponieważ mieliśmy już do końca dnia czas wolny wybraliśmy się po zaproszenia ślubne i do studia tatuażu gdzie wreszcie mogłam sobie zrobić dziarę.
Fason zaproszeń wybraliśmy taki (klik), a taką ilość jaką potrzebowaliśmy mieliśmy otrzymać w piątek. Ucieszyliśmy się bo do końca tygodnia jeszcze będziemy tutaj w Gdańsku i jest nam to na rękę. Potem niestety Karol wraca do Warszawy gdzie jet umówiony na zabiegi i ma trenować indywidualnie na siłowni.
Potem odnaleźliśmy studio, w którym byłam umówiona na zrobienie tatuażu. Kiedy stanęliśmy przed drzwiami budynku trochę się zawahałam zatrzymując się.
- Trochę się jednak boję - powiedziałam spuszczając wzrok.
- Spokojnie, kotek. Cały czas będę przy tobie - pocałował mnie w policzek obejmując silniej ramieniem. - Wchodzimy?
- Tak, wchodzimy - odpowiedziałam stanowczo po kilku sekundach i popchnęłam drzwi.
Tatuażystą okazał się być młody mężczyzna, który od razu zaprosił mnie do gabinetu i kazał usiąść na fotelu. Poczułam się jak u dentysty.
- Z tego co widzę mają być trzy ptaki na szyi? - zapytał patrząc w jakieś notatki.
- Zgadza się - odpowiedziałam i załapałam Kłosa za rękę.
- Proszę się nie denerwować. - uśmiechnął się - Nie będzie aż tak tragicznie - otworzył szafkę.
- No mam nadzieję.
- Czy długo to potrwa? - zapytał siatkarz.
- A jak duży wzór sobie pani wyobraża? - skierował pytanie do mnie.
- Około 3 centymetry jeden ptak.
- Myślę, że w dwie godziny powinniśmy się wyrobić - zwrócił się do Karola.
Jak powiedział tak zrobił i po dwóch godzinach miałam już na szyi ważną dla mnie rzecz.
Jakąś godzinę później wróciliśmy do hotelu bo postanowiliśmy przejść się spokojnie spacerkiem i w taki sposób szliśmy jak szliśmy.
Dotarliśmy w sam raz na kolację i od razu powędrowaliśmy do stołówki. Usiedliśmy przy stoliku gdzie spoczywała już reszta Pokerowców i zabraliśmy się za jedzenie.
- Uuuu, a co tu masz? - zapytał Piotrek nachylając się do mojej szyi.
- Tatuaż - odparłam.
- Czyli jednak? - zapytał Bartek z buzią pełną jedzenia.
- Tak. - odparłam.
- No to brawo, a Michał już wie?
- A co ma do tego Michał? - uniosłam brew.
- Nic, tak tylko pytam czy się mu pochwaliłaś i tyle - wzruszył ramionami.
- Nie pochwaliłam się. Michał zobaczy jak się spotkamy i już.
- Czadowo. - no i rozmowa nam się urwała.
- Gramy? - zapytałam wchodząc po kolacji do pokoju Pita i Kurka trzymając w dłoni talię kart.
- Już zwołuje chłopaków - poderwał się Bartek zacierając ręce.
Takim sposobem 5 minut później tasowałam już karty by rozpocząć pierwszą partię pokera.
- Zapuśćmy jakąś nutę, co? - zaproponował Karol.
- Sie robi. - zamruczał cicho Piotr i zaczął grzebać w swojej playliście no i po chwili już leciały nam tu hity disco polo. Zaczęło się od tego (link).
- Oooooo nie! Błagam tylko nie to! Rzygam już tym! - zaprotestował głośno Bartosz zatykając uszy dłońmi i opadają na łóżko.
- No może i masz rację Siurak - stwierdził Nowakowski i zapodał kolejną nutę. (klik)
- DLATEGO KOCHAM JĄ MOCNO, JA WIEM, ŻE NIE LICZY SIĘ NIC, OPRÓCZ NIEJ! ONA BUZIĘ MA SŁODKĄ TO TA KTÓRA SZCZĘŚCIE MI DA! - zawył Karol i sprzedał mi soczystego buziaka w policzek.
- Skoro zatwierdzona przez kapitana, to zostaje! - zakrzyknął Piter przekrzykując drącego japę Kłosa.
- Znowu wygrałem - powiedział szczerzący się Michał.
- Ta piosenka mnie już denerwuje i rozprasza - poskarżył się Fabian. Warto wspomnieć, że przez całą rozgrywkę nie zmieniliśmy piosenki.
- Zawsze lepsze to niż to - stwierdził znudzony Andrzej zapuszczając fragmencik kolejnej piosenki (link)
- Ygggghhhh popieram Wronkę! Wyłącz, to wyłącz to natychmiast! - zarządziłam.
- No to już wiem co wkurza Lenkę! - ucieszył się Bartuś. Mówiłam już jak ja go kocham? Nie? I słusznie. Bo nie kocham. Gnój i zdrajca!
- Już wiem co włączyć! - poderwał się Rafał i wyciągnął swojego smartfona. Poklikał to tu, to tam i po chwili, proszę co usłyszeliśmy:(link)
- O zdecydowanie, najlepsza - wyszczerzył się Piter.- A skoro już o Olci mowa to prawie bym zapomniał. - wstał z podłogi i podszedł do szuflady i zaczął coś tak grzebać, a my patrzyliśmy na siebie lekko zdezorientowani.
- Chciałbym was chłopaki na weselicho zaprosić! - krzyknął. Pituś zachowuje się jakby wypił co najmniej pół litra, ale i ile mi wiadomo to dzisiaj czysty.
- On jest po prostu pijany szczęściem, Lenko - cmoknął mnie w policzek Karol.
- Czytasz mi w myślach?
- Powiedziałaś to na głos - zaśmiał się.
- Serio? - wytrzeszczyłam oczy. - Muszę się bardziej pilnować bo jeszcze wyjdą na jaw moje tajemnice - udałam przerażoną.
No więc (wiem, że się nie zaczyna! Nie poprawiać mnie!) otrzymaliśmy wszyscy zgodnie jak jeden mąż zaproszenia. Aż dziwne, że Pit jeszcze poza kadrą chcę nas widzieć na swoim weselu.
- Będzie nam niezmiernie miło jeśli zaszczycicie nas swoją obecnością - skłonił się środkowy.
- Znowu powiedziałam to na głos? - zapytałam. - Tak - wyszczerzył się Kłos.
- Nie wiem co się ze mną dzieje. To wszystko przez was - jęknęłam i oparłam głowę o ramię narzeczonego, który tylko się zaśmiał i pogłaskał mnie po plecach.
29 maja, w piątek od samego rana miałam nawał zajęć. Nie dość, że dzisiaj miał się odbyć pierwszy mecz Polaków w tegorocznej Lidze Światowej z Rosją to już o godzinie 10 Daga, Paulina, Aśka, Karolina, Aga wyciągnęły mnie na miasto w poszukiwaniu najpiękniejszej i najlepszej sukni ślubnej. Najpierw jednak musiałyśmy jeszcze odebrać zaproszenia, a potem to już rzuciłyśmy się w wir szaleństwa. Odwiedziłyśmy 3 salony, ale żadna z sukni nie odpowiadała albo mi albo z kolei dziewczynom, które nie szczędziły sobie krytyki.
W końcu wybrałyśmy.(klik) Podobała się wszystkim, a Aśka to się prawie poryczała.
- Siostra, luz. Jeszcze nie jedziemy do kościoła, dla siebie też coś znajdziesz - wyszczerzyłam się.
- Nie o to mi chodzi baranie - otarła łzę. - Tak szybko dorosłaś. - przytuliła mnie a ja przewróciłam oczami.
- Bez przesady, siostrzyczko. Nie pognieć mi kiecki bo będziemy musiały szukać od nowa.
- Już się ogarniam, sorry - uśmiechnęła się i odsunęła.
- A jak już się wybawimy na weselu Lenki to czekamy na zaproszenie z gniazda Wron - zaśmiała się Paulina szturchając Agnieszkę w bok.
- Nie wiem czy zasłużycie - wystawiła nam język.
- Osz ty. - powiedziałyśmy wszystkie na raz.
- Ból - zaśmiała się.
10 minut później wyszłyśmy z salonu z piękną suknią, welonem oraz butami.
- Laski, dacie wiarę? Jest 15. - powiedziała Dagmara patrząc na zegarek.
- Która?! - zdziwiłyśmy się wszystkie razem.
- Dokładnie 15:03.
- Że też Andrzej nie dzwonił - zaśmiałam się w stronę Witczak.
- Nie dzwonił bo nie wzięłam telefonu. - wzruszyła ramionami.
- A powiedziałaś mu, że nie bierzesz? Przecież on już mógł za tobą policję wezwać - dołączyła do mnie Karolina.
- Powiedziałam. Może nie umarł ze strachu.
- Nigdy nic nie wiadomo - wtrąciła Wlazły.
- Zastanawialiście się już nad imieniem? - zapytała Winiarska.
- Dorotka - uśmiechnęła się Aga kładąc dłoń na brzuchu.
- A drugie?
- Drugie po mamusi - wyszczerzyła się.
- Dobrze, że tylko drugie. Jeszcze byś dziecku krzywdę zrobiła - odetchnęłam z ulgą kładąc dłoń na sercu, a ona zgromiła mnie wzrokiem. - No żartuje - powiedziałam wesoło. - Przepięknie kochanie - objęłam ją i dałam buziaka w policzek. - Młoda mamuśka - wyszczerzyłam się.
- A idź ty - machnęła na mnie ręką.
- Zajdziemy gdzieś na jakiś obiad? Tam zdaje się jest restauracja - Paulina wskazała głową kierunek.
- Umieram z głodu - oświadczyła Olszewska.
- Tylko zanieśmy najpierw do samochodu te zakupy - zarządziła Dagmara.
Pół godziny później na stole pojawiły się już nasze zamówienia i akurat wtedy musiał zadzwonić mój telefon... Bo kiedyż by indziej?
- Czego?
- Tak do brata? Wstydziłabyś się - prychnął Michał.
- Próbujemy zjeść obiad, a ktoś bezczelnie nam przerywa - oświadczyłam.
- Chciałem tylko zapytać czy wybrałyście tą sukienkę?
- A i owszem.
- A gdzie teraz jesteście?
- Jemy sobie obiad na rynku w Gdańsku, a co?
- No to ja z chłopcami właśnie wyjechałem z Bełchatowa. Za jakieś 4 godziny powinniśmy być na hali.
- Super. Przekaże Dagmarze. Coś jeszcze?
- Coś ty dzisiaj taka nie uprzejma? - oburzył się.
- Nie jadłam nic od śniadania. Pozwolisz?
- No to żryj i zgrubnij na własne wesele.
- No dzięki. Już mi się odechciało - jęknęłam, a on się zaśmiał.
- Żartowałem, jedz, jedz, bo uschniesz, a ja kończę, pa. I macie pozdrowienia od chłopców.
- Powiedz, że my ich też pozdrawiamy, a ciotka ich mooooocno kocha - wyszczerzyłam się.
- Załatwione, to kończę, pa.
- Pa - odsunęłam telefon od ucha i nacisnęłam czerwoną słuchawkę. - Michał wyjechał z Bełchatowa właśnie. Mówił, że jakieś 4 godziny będą na hali.
- Super - odparła Daga - Jedz bo się nie wyrobisz - śmieje się ze mnie.
- Ej, bez przesady. Teraz jem szybciej niż wtedy jak przyjeżdżałaś do nas z Winiarem.
- Zauważyłam, ale czasem to tak się modlisz nam każdym kęsem jakbyś nie wiem, co jadła - zaśmiała się.
- Potwierdzam - powiedziała z pełnymi ustami Karolina i przytaknęła jej również Aga oraz Aśka.
- Bez przesady - naburmuszyłam się.
O 17 dziewczyny podrzuciły mnie do hotelu, a same wybrały się jeszcze na jakiś spacer, a potem od razu miały jechać na halę.
- Już miałem policję wzywać normalnie - powiedział Karol kiedy weszłam do swojego pokoju.
- Bo myślałeś, że mnie porwali czy się zgubiłyśmy?
- Raczej to drugie - wyszczerzy się po czym podszedł do mnie namiętnie pocałował.
- Mmmmm jak przyjemnie - wymruczałam.
- Za chwile może być jeszcze bardziej przyjemnie - szepnął mi do ucha i zaczął całować moją szyję.
- Nie lepiej zostawić to na wieczór? - zapytałam mimo to odchylając głowę do tyłu, a on zszedł pocałunkami na dekolt.
- Może masz rację? - nagle przerwał, a ja jednak czułam się niezadowolona.
- Trzeba było w ogóle nie zaczynać - nachmurzyłam się.
- Nie złość się kotuś, wieczorem sobie wszyściutko odbijemy - puścił mi oczko. - Wybrałyście? - zmienił temat.
- Tak.
- I? - uniósł brew jakby czekając na coś więcej.
- "I" co? - uniosłam pytająco brew.
- Gdzie ją masz?
- Suknia jedzie dzisiaj do Bełchatowa, mój drogi.
- Nawet mi jej nie pokażesz?
- Zobaczysz ją w odpowiednim momencie - dałam mu pstryczka w nos szczerząc się.
- Czyli ja też muszę się rozejrzeć za jakimś garniturem, prawda?
- Wypadałoby. Chyba, że zamierzasz brać ze mną ślub w dresach - wzruszyłam ramionami otwierając okno.
- Nawet w dresach na zdjęciach ślubnych wyglądałbym zajebiście - wyszczerzył się.
- No nie wiem. Jak pojedziesz teraz do Warszawy to możesz sobie Winiara i Mariusza tam ściągnąć i coś razem wybierzecie. - zaproponowałam.
- Ale żem sobie mądrą żonę wybrał - uśmiechnął się szeroko i dał mi całusa.
- Ktoś w tym związku w końcu musi mieć głowę na karku.
- To my chyba żyjemy w jakimś trójkącie.
- Komiczne, doprawdy - burknęłam, a on wybuchnął śmiechem.
Przed 19 wyjechaliśmy z hotelu by dotrzeć do Ergo Areny na czas. Chłopaki poszli do szatni, a ja wolnym krokiem zmierzałam w stronę swojego miejsca za bandą reklamową. Zajęłam sobie dobre miejsce tuż obok naszych statystyków bo nie było jeszcze wielu ludzi. Rozejrzałam się. Zobaczyłam studio Polsatu, Jerzy Mielewski, trener Ireneusz Mazur i jeszcze jeden gość, którego nie mogłam rozpoznać bo cały czas stał do mnie tyłem. Marek Magiera wraz z Grzegorzem Kułagą już też się przygotowywali. Studio weszło na antenę i kibice powolućku zaczęli się schodzić. Zajęłam się sobą. Rozłożyłam sobie statyw, przykręciłam odpowiedni obiektyw i cyknęłam kilka zdjęć na próbę. Poprzestawiałam kilka parametrów i wszystko było w porządku. Właściwie dopóki zawodnicy nie wyszli na rozgrzewkę to się trochę nudziłam, ale co zrobisz jak nic nie zrobisz.
Jakieś 10 minut przed rozpoczęciem meczu było już głośno, zawodnicy kończyli rozgrzewkę i wszyscy czekali już na rozpoczęcie prezentacji oraz odegranie hymnów. Kiedy siatkarze wchodzili na boisko ktoś zastukał palcem w moje ramię. Odwróciłam się i zobaczyłam Krzysztofa.
- Krzysiek? A co ty tutaj robisz? - przytuliłam libero.
- Dostałem zaproszenie być przebywać w studiu w tak zacnym towarzystwie, pozwolicie, że przedstawię :trener Ireneusz Mazur, Elena Winiarska, a może nawet bardziej już Kłos niż Winiarska, ale zawsze, a tutaj Jerzy Mielewski.
Wymieniliśmy tylko uściski dłoni bo akurat rozbrzmiał hymn Rosji.
O dziwo mecz zakończył się wynikiem 3:0 dla Polaków i to dość łatwym i przyjemnym. Z fantastycznej strony pokazał się debiutujący w kadrze Mateusz Bieniek grający wspaniałe zawody zresztą jak wszyscy nasi zawodnicy, którzy tym zwycięstwem zainkasowali pierwsze 3 punkty w tym sezonie.
- Jutro też będziesz? - zapytałam Ignaczaka.
- Będę, będę, może potem Wam do hotelu wbiję, co ty na to? - wyszczerzył się.
- Koniecznie - zaśmiałam się.
- No witam siostrzyczkę - podszedł do nas Winiarski z Antkiem na rękach, a za nim podążał Oliwier. Dagmarę dostrzegłam rozmawiającą z Iwoną.
- Witam kochanego braciszka - daję mu całusa w policzek i witam się również z Antosiem, którego przyjmujący daje mi na ręce.
- Do twarzy ci z dzieckiem - stwierdził Igła przekrzywiając głowę w lewo. To samo zrobił Michał tylko przekrzywił ją w lewo.
- Jeszcze za mąż nie wyszłam, a ci mi już dzieci przypisują - wywracam oczami poprawiając sobie Antka na rękach.
- Oj tam - machnął ręką libero - Ja to się dziwie, że z tej waszej wielkiej miłości jeszcze się nic nie wykluło.
- No jak widzisz - nie miałam pomysłu co by mu tutaj odpyskować więc postawiłam na zakończenie tematu.
Po jakichś 2 godzinach wróciliśmy wreszcie do hotelu ciesząc się z dobrego dnia.
---
Witamy z Podjaraną (która żyje) po raz ostatni w 2015 roku po 2 miesięcznej przerwie. Nie wiem kiedy będzie następny i przepraszam Was za długą przerwę oraz za średniej jakości rozdział. No to ten...do następnego. Szczęśliwego Nowego Roku! :P
Ogłoszenie parafialne!
Zapraszam na nowego bloga (nie bójcie się nmie będzie tam przestojów gdyż wszystkie rozdziały mam już napisane). W roli głównej Matteo Piano :) http://specyficzna-specyficznosc.blogspot.com/
Pozdrawiam ;**
Fason zaproszeń wybraliśmy taki (klik), a taką ilość jaką potrzebowaliśmy mieliśmy otrzymać w piątek. Ucieszyliśmy się bo do końca tygodnia jeszcze będziemy tutaj w Gdańsku i jest nam to na rękę. Potem niestety Karol wraca do Warszawy gdzie jet umówiony na zabiegi i ma trenować indywidualnie na siłowni.
Potem odnaleźliśmy studio, w którym byłam umówiona na zrobienie tatuażu. Kiedy stanęliśmy przed drzwiami budynku trochę się zawahałam zatrzymując się.
- Trochę się jednak boję - powiedziałam spuszczając wzrok.
- Spokojnie, kotek. Cały czas będę przy tobie - pocałował mnie w policzek obejmując silniej ramieniem. - Wchodzimy?
- Tak, wchodzimy - odpowiedziałam stanowczo po kilku sekundach i popchnęłam drzwi.
Tatuażystą okazał się być młody mężczyzna, który od razu zaprosił mnie do gabinetu i kazał usiąść na fotelu. Poczułam się jak u dentysty.
- Z tego co widzę mają być trzy ptaki na szyi? - zapytał patrząc w jakieś notatki.
- Zgadza się - odpowiedziałam i załapałam Kłosa za rękę.
- Proszę się nie denerwować. - uśmiechnął się - Nie będzie aż tak tragicznie - otworzył szafkę.
- No mam nadzieję.
- Czy długo to potrwa? - zapytał siatkarz.
- A jak duży wzór sobie pani wyobraża? - skierował pytanie do mnie.
- Około 3 centymetry jeden ptak.
- Myślę, że w dwie godziny powinniśmy się wyrobić - zwrócił się do Karola.
Jak powiedział tak zrobił i po dwóch godzinach miałam już na szyi ważną dla mnie rzecz.
Jakąś godzinę później wróciliśmy do hotelu bo postanowiliśmy przejść się spokojnie spacerkiem i w taki sposób szliśmy jak szliśmy.
Dotarliśmy w sam raz na kolację i od razu powędrowaliśmy do stołówki. Usiedliśmy przy stoliku gdzie spoczywała już reszta Pokerowców i zabraliśmy się za jedzenie.
- Uuuu, a co tu masz? - zapytał Piotrek nachylając się do mojej szyi.
- Tatuaż - odparłam.
- Czyli jednak? - zapytał Bartek z buzią pełną jedzenia.
- Tak. - odparłam.
- No to brawo, a Michał już wie?
- A co ma do tego Michał? - uniosłam brew.
- Nic, tak tylko pytam czy się mu pochwaliłaś i tyle - wzruszył ramionami.
- Nie pochwaliłam się. Michał zobaczy jak się spotkamy i już.
- Czadowo. - no i rozmowa nam się urwała.
- Gramy? - zapytałam wchodząc po kolacji do pokoju Pita i Kurka trzymając w dłoni talię kart.
- Już zwołuje chłopaków - poderwał się Bartek zacierając ręce.
Takim sposobem 5 minut później tasowałam już karty by rozpocząć pierwszą partię pokera.
- Zapuśćmy jakąś nutę, co? - zaproponował Karol.
- Sie robi. - zamruczał cicho Piotr i zaczął grzebać w swojej playliście no i po chwili już leciały nam tu hity disco polo. Zaczęło się od tego (link).
- Oooooo nie! Błagam tylko nie to! Rzygam już tym! - zaprotestował głośno Bartosz zatykając uszy dłońmi i opadają na łóżko.
- No może i masz rację Siurak - stwierdził Nowakowski i zapodał kolejną nutę. (klik)
- DLATEGO KOCHAM JĄ MOCNO, JA WIEM, ŻE NIE LICZY SIĘ NIC, OPRÓCZ NIEJ! ONA BUZIĘ MA SŁODKĄ TO TA KTÓRA SZCZĘŚCIE MI DA! - zawył Karol i sprzedał mi soczystego buziaka w policzek.
- Skoro zatwierdzona przez kapitana, to zostaje! - zakrzyknął Piter przekrzykując drącego japę Kłosa.
- Znowu wygrałem - powiedział szczerzący się Michał.
- Ta piosenka mnie już denerwuje i rozprasza - poskarżył się Fabian. Warto wspomnieć, że przez całą rozgrywkę nie zmieniliśmy piosenki.
- Zawsze lepsze to niż to - stwierdził znudzony Andrzej zapuszczając fragmencik kolejnej piosenki (link)
- Ygggghhhh popieram Wronkę! Wyłącz, to wyłącz to natychmiast! - zarządziłam.
- No to już wiem co wkurza Lenkę! - ucieszył się Bartuś. Mówiłam już jak ja go kocham? Nie? I słusznie. Bo nie kocham. Gnój i zdrajca!
- Już wiem co włączyć! - poderwał się Rafał i wyciągnął swojego smartfona. Poklikał to tu, to tam i po chwili, proszę co usłyszeliśmy:(link)
- O zdecydowanie, najlepsza - wyszczerzył się Piter.- A skoro już o Olci mowa to prawie bym zapomniał. - wstał z podłogi i podszedł do szuflady i zaczął coś tak grzebać, a my patrzyliśmy na siebie lekko zdezorientowani.
- Chciałbym was chłopaki na weselicho zaprosić! - krzyknął. Pituś zachowuje się jakby wypił co najmniej pół litra, ale i ile mi wiadomo to dzisiaj czysty.
- On jest po prostu pijany szczęściem, Lenko - cmoknął mnie w policzek Karol.
- Czytasz mi w myślach?
- Powiedziałaś to na głos - zaśmiał się.
- Serio? - wytrzeszczyłam oczy. - Muszę się bardziej pilnować bo jeszcze wyjdą na jaw moje tajemnice - udałam przerażoną.
No więc (wiem, że się nie zaczyna! Nie poprawiać mnie!) otrzymaliśmy wszyscy zgodnie jak jeden mąż zaproszenia. Aż dziwne, że Pit jeszcze poza kadrą chcę nas widzieć na swoim weselu.
- Będzie nam niezmiernie miło jeśli zaszczycicie nas swoją obecnością - skłonił się środkowy.
- Znowu powiedziałam to na głos? - zapytałam. - Tak - wyszczerzył się Kłos.
- Nie wiem co się ze mną dzieje. To wszystko przez was - jęknęłam i oparłam głowę o ramię narzeczonego, który tylko się zaśmiał i pogłaskał mnie po plecach.
29 maja, w piątek od samego rana miałam nawał zajęć. Nie dość, że dzisiaj miał się odbyć pierwszy mecz Polaków w tegorocznej Lidze Światowej z Rosją to już o godzinie 10 Daga, Paulina, Aśka, Karolina, Aga wyciągnęły mnie na miasto w poszukiwaniu najpiękniejszej i najlepszej sukni ślubnej. Najpierw jednak musiałyśmy jeszcze odebrać zaproszenia, a potem to już rzuciłyśmy się w wir szaleństwa. Odwiedziłyśmy 3 salony, ale żadna z sukni nie odpowiadała albo mi albo z kolei dziewczynom, które nie szczędziły sobie krytyki.
W końcu wybrałyśmy.(klik) Podobała się wszystkim, a Aśka to się prawie poryczała.
- Siostra, luz. Jeszcze nie jedziemy do kościoła, dla siebie też coś znajdziesz - wyszczerzyłam się.
- Nie o to mi chodzi baranie - otarła łzę. - Tak szybko dorosłaś. - przytuliła mnie a ja przewróciłam oczami.
- Bez przesady, siostrzyczko. Nie pognieć mi kiecki bo będziemy musiały szukać od nowa.
- Już się ogarniam, sorry - uśmiechnęła się i odsunęła.
- A jak już się wybawimy na weselu Lenki to czekamy na zaproszenie z gniazda Wron - zaśmiała się Paulina szturchając Agnieszkę w bok.
- Nie wiem czy zasłużycie - wystawiła nam język.
- Osz ty. - powiedziałyśmy wszystkie na raz.
- Ból - zaśmiała się.
10 minut później wyszłyśmy z salonu z piękną suknią, welonem oraz butami.
- Laski, dacie wiarę? Jest 15. - powiedziała Dagmara patrząc na zegarek.
- Która?! - zdziwiłyśmy się wszystkie razem.
- Dokładnie 15:03.
- Że też Andrzej nie dzwonił - zaśmiałam się w stronę Witczak.
- Nie dzwonił bo nie wzięłam telefonu. - wzruszyła ramionami.
- A powiedziałaś mu, że nie bierzesz? Przecież on już mógł za tobą policję wezwać - dołączyła do mnie Karolina.
- Powiedziałam. Może nie umarł ze strachu.
- Nigdy nic nie wiadomo - wtrąciła Wlazły.
- Zastanawialiście się już nad imieniem? - zapytała Winiarska.
- Dorotka - uśmiechnęła się Aga kładąc dłoń na brzuchu.
- A drugie?
- Drugie po mamusi - wyszczerzyła się.
- Dobrze, że tylko drugie. Jeszcze byś dziecku krzywdę zrobiła - odetchnęłam z ulgą kładąc dłoń na sercu, a ona zgromiła mnie wzrokiem. - No żartuje - powiedziałam wesoło. - Przepięknie kochanie - objęłam ją i dałam buziaka w policzek. - Młoda mamuśka - wyszczerzyłam się.
- A idź ty - machnęła na mnie ręką.
- Zajdziemy gdzieś na jakiś obiad? Tam zdaje się jest restauracja - Paulina wskazała głową kierunek.
- Umieram z głodu - oświadczyła Olszewska.
- Tylko zanieśmy najpierw do samochodu te zakupy - zarządziła Dagmara.
Pół godziny później na stole pojawiły się już nasze zamówienia i akurat wtedy musiał zadzwonić mój telefon... Bo kiedyż by indziej?
- Czego?
- Tak do brata? Wstydziłabyś się - prychnął Michał.
- Próbujemy zjeść obiad, a ktoś bezczelnie nam przerywa - oświadczyłam.
- Chciałem tylko zapytać czy wybrałyście tą sukienkę?
- A i owszem.
- A gdzie teraz jesteście?
- Jemy sobie obiad na rynku w Gdańsku, a co?
- No to ja z chłopcami właśnie wyjechałem z Bełchatowa. Za jakieś 4 godziny powinniśmy być na hali.
- Super. Przekaże Dagmarze. Coś jeszcze?
- Coś ty dzisiaj taka nie uprzejma? - oburzył się.
- Nie jadłam nic od śniadania. Pozwolisz?
- No to żryj i zgrubnij na własne wesele.
- No dzięki. Już mi się odechciało - jęknęłam, a on się zaśmiał.
- Żartowałem, jedz, jedz, bo uschniesz, a ja kończę, pa. I macie pozdrowienia od chłopców.
- Powiedz, że my ich też pozdrawiamy, a ciotka ich mooooocno kocha - wyszczerzyłam się.
- Załatwione, to kończę, pa.
- Pa - odsunęłam telefon od ucha i nacisnęłam czerwoną słuchawkę. - Michał wyjechał z Bełchatowa właśnie. Mówił, że jakieś 4 godziny będą na hali.
- Super - odparła Daga - Jedz bo się nie wyrobisz - śmieje się ze mnie.
- Ej, bez przesady. Teraz jem szybciej niż wtedy jak przyjeżdżałaś do nas z Winiarem.
- Zauważyłam, ale czasem to tak się modlisz nam każdym kęsem jakbyś nie wiem, co jadła - zaśmiała się.
- Potwierdzam - powiedziała z pełnymi ustami Karolina i przytaknęła jej również Aga oraz Aśka.
- Bez przesady - naburmuszyłam się.
O 17 dziewczyny podrzuciły mnie do hotelu, a same wybrały się jeszcze na jakiś spacer, a potem od razu miały jechać na halę.
- Już miałem policję wzywać normalnie - powiedział Karol kiedy weszłam do swojego pokoju.
- Bo myślałeś, że mnie porwali czy się zgubiłyśmy?
- Raczej to drugie - wyszczerzy się po czym podszedł do mnie namiętnie pocałował.
- Mmmmm jak przyjemnie - wymruczałam.
- Za chwile może być jeszcze bardziej przyjemnie - szepnął mi do ucha i zaczął całować moją szyję.
- Nie lepiej zostawić to na wieczór? - zapytałam mimo to odchylając głowę do tyłu, a on zszedł pocałunkami na dekolt.
- Może masz rację? - nagle przerwał, a ja jednak czułam się niezadowolona.
- Trzeba było w ogóle nie zaczynać - nachmurzyłam się.
- Nie złość się kotuś, wieczorem sobie wszyściutko odbijemy - puścił mi oczko. - Wybrałyście? - zmienił temat.
- Tak.
- I? - uniósł brew jakby czekając na coś więcej.
- "I" co? - uniosłam pytająco brew.
- Gdzie ją masz?
- Suknia jedzie dzisiaj do Bełchatowa, mój drogi.
- Nawet mi jej nie pokażesz?
- Zobaczysz ją w odpowiednim momencie - dałam mu pstryczka w nos szczerząc się.
- Czyli ja też muszę się rozejrzeć za jakimś garniturem, prawda?
- Wypadałoby. Chyba, że zamierzasz brać ze mną ślub w dresach - wzruszyłam ramionami otwierając okno.
- Nawet w dresach na zdjęciach ślubnych wyglądałbym zajebiście - wyszczerzył się.
- No nie wiem. Jak pojedziesz teraz do Warszawy to możesz sobie Winiara i Mariusza tam ściągnąć i coś razem wybierzecie. - zaproponowałam.
- Ale żem sobie mądrą żonę wybrał - uśmiechnął się szeroko i dał mi całusa.
- Ktoś w tym związku w końcu musi mieć głowę na karku.
- To my chyba żyjemy w jakimś trójkącie.
- Komiczne, doprawdy - burknęłam, a on wybuchnął śmiechem.
Przed 19 wyjechaliśmy z hotelu by dotrzeć do Ergo Areny na czas. Chłopaki poszli do szatni, a ja wolnym krokiem zmierzałam w stronę swojego miejsca za bandą reklamową. Zajęłam sobie dobre miejsce tuż obok naszych statystyków bo nie było jeszcze wielu ludzi. Rozejrzałam się. Zobaczyłam studio Polsatu, Jerzy Mielewski, trener Ireneusz Mazur i jeszcze jeden gość, którego nie mogłam rozpoznać bo cały czas stał do mnie tyłem. Marek Magiera wraz z Grzegorzem Kułagą już też się przygotowywali. Studio weszło na antenę i kibice powolućku zaczęli się schodzić. Zajęłam się sobą. Rozłożyłam sobie statyw, przykręciłam odpowiedni obiektyw i cyknęłam kilka zdjęć na próbę. Poprzestawiałam kilka parametrów i wszystko było w porządku. Właściwie dopóki zawodnicy nie wyszli na rozgrzewkę to się trochę nudziłam, ale co zrobisz jak nic nie zrobisz.
Jakieś 10 minut przed rozpoczęciem meczu było już głośno, zawodnicy kończyli rozgrzewkę i wszyscy czekali już na rozpoczęcie prezentacji oraz odegranie hymnów. Kiedy siatkarze wchodzili na boisko ktoś zastukał palcem w moje ramię. Odwróciłam się i zobaczyłam Krzysztofa.
- Krzysiek? A co ty tutaj robisz? - przytuliłam libero.
- Dostałem zaproszenie być przebywać w studiu w tak zacnym towarzystwie, pozwolicie, że przedstawię :trener Ireneusz Mazur, Elena Winiarska, a może nawet bardziej już Kłos niż Winiarska, ale zawsze, a tutaj Jerzy Mielewski.
Wymieniliśmy tylko uściski dłoni bo akurat rozbrzmiał hymn Rosji.
O dziwo mecz zakończył się wynikiem 3:0 dla Polaków i to dość łatwym i przyjemnym. Z fantastycznej strony pokazał się debiutujący w kadrze Mateusz Bieniek grający wspaniałe zawody zresztą jak wszyscy nasi zawodnicy, którzy tym zwycięstwem zainkasowali pierwsze 3 punkty w tym sezonie.
- Jutro też będziesz? - zapytałam Ignaczaka.
- Będę, będę, może potem Wam do hotelu wbiję, co ty na to? - wyszczerzył się.
- Koniecznie - zaśmiałam się.
- No witam siostrzyczkę - podszedł do nas Winiarski z Antkiem na rękach, a za nim podążał Oliwier. Dagmarę dostrzegłam rozmawiającą z Iwoną.
- Witam kochanego braciszka - daję mu całusa w policzek i witam się również z Antosiem, którego przyjmujący daje mi na ręce.
- Do twarzy ci z dzieckiem - stwierdził Igła przekrzywiając głowę w lewo. To samo zrobił Michał tylko przekrzywił ją w lewo.
- Jeszcze za mąż nie wyszłam, a ci mi już dzieci przypisują - wywracam oczami poprawiając sobie Antka na rękach.
- Oj tam - machnął ręką libero - Ja to się dziwie, że z tej waszej wielkiej miłości jeszcze się nic nie wykluło.
- No jak widzisz - nie miałam pomysłu co by mu tutaj odpyskować więc postawiłam na zakończenie tematu.
Po jakichś 2 godzinach wróciliśmy wreszcie do hotelu ciesząc się z dobrego dnia.
---
Witamy z Podjaraną (która żyje) po raz ostatni w 2015 roku po 2 miesięcznej przerwie. Nie wiem kiedy będzie następny i przepraszam Was za długą przerwę oraz za średniej jakości rozdział. No to ten...do następnego. Szczęśliwego Nowego Roku! :P
Ogłoszenie parafialne!
Zapraszam na nowego bloga (nie bójcie się nmie będzie tam przestojów gdyż wszystkie rozdziały mam już napisane). W roli głównej Matteo Piano :) http://specyficzna-specyficznosc.blogspot.com/
Pozdrawiam ;**
Subskrybuj:
Posty (Atom)